Ocean Waves powstał jako pierwszy serial telewizyjny Studia Ghibli, zrealizowany z okazji 40-lecia stacji Nippon Television, i pozostaje jedynym pełnometrażowym filmem telewizyjnym w dorobku studia.
Projekt narodził się z inicjatywy producenta Toshio Suzukiego, który zaproponował Hayao Miyazakiemu powierzenie realizacji filmu młodym pracownikom studia, aby wykształcić następców pokolenia Miyazakiego i Takahaty.
Był to pierwszy film Ghibli, przy którym nie pracowali bezpośrednio ani Hayao Miyazaki, ani Isao Takahata, a także pierwsza produkcja powstała w nowej siedzibie studia w Higashi-Koganei.
Reżyserem został zaproszony z zewnątrz Tomomi Mochizuki ze studia Ajia-do, ponieważ był fanem twórczości pisarki Saeko Himuro i sam wcześniej bezskutecznie próbował zainteresować Ghibli ekranizacją jej powieści.
Rolę głównego bohatera Taku jako jedyny w historii Ghibli zagrał zawodowy aktor głosowy (Nobuo Tobita), a większość pozostałych ról również obsadzono profesjonalnymi seiyū, co jest wyjątkiem w produkcjach studia.
Do roli Rikako wybrano nie zawodową aktorkę głosową, lecz aktorkę teatralną Yōko Sakamoto, poleconą przez Toshio Suzukiego - jej nietypowy, nieco 'obcy' sposób gry pasował reżyserowi do postaci dziewczyny czującej się jak kosmitka w Kōchi.
Do konsultacji dialektu kōchi zaangażowano aktorki głosowe pochodzące z tego regionu - Sumi Shimamoto (grającą też postać Miki) oraz Takeshi Watanabe (grającego dyrektora szkoły).
Choć film powstawał na potrzeby telewizji, twórcy uparli się, by zrealizować go w formacie kinowym 16:9 zamiast standardowego 4:3, kręcąc na 35-milimetrowej taśmie filmowej i nagrywając dźwięk w stereo.
Zaplanowany na trzy miesiące czas produkcji wydłużył się do pół roku, a budżet wzrósł ponad dwukrotnie - z planowanych 120 milionów jenów do 250 milionów jenów, co sprawiło, że Ghibli po tym doświadczeniu zrezygnowało z dalszych produkcji telewizyjnych.
Ekipa przeprowadziła research w Kōchi, robiąc mnóstwo zdjęć referencyjnych, które reżyser animacji Katsuya Kondō zaproponował później powiększać i wykorzystywać bezpośrednio jako podkłady do układu kadrów (layoutów), co było niecodziennym, uproszczonym sposobem pracy w Ghibli.
Reżyser Mochizuki musiał ukrywać metodę kopiowania powiększonych zdjęć do layoutów przed Hayao Miyazakim, który nazywał taką technikę 'ściąganiem' i jej nie akceptował.
Pod koniec produkcji Mochizuki, wyczerpany intensywną pracą, zachorował na wrzody dwunastnicy i trafił do szpitala po krwotoku pod koniec października 1992 roku, lecz po dwóch dniach wrócił do pracy i dokończył film podłączony do kroplówki.
Pierwotnie Toshio Suzuki chciał wykorzystać jako motyw przewodni piosenkę 'Kizutsuita Tsubasa' Miyuki Nakajimy, ale ostatecznie powstał oryginalny utwór 'Umi ni Naretara' z tekstem reżysera Mochizukiego, muzyką Shigeru Nagaty i wykonaniem Yōko Sakamoto, odkrywczej dla roli Rikako.
Uważa się, że film 'Szepty serca' (1995) Yoshifumiego Kondō powstał z inicjatywy Miyazakiego jako swoista antyteza wobec 'Szumu morza', a Katsuya Kondō spekuluje, że Miyazaki chciał, by to właśnie 'Szepty serca' kojarzyły się widzom z filmem o młodzieńczej miłości w dorobku Ghibli.
Reżyser anime Makoto Shinkai wymienia 'Ocean Waves' jako swój ulubiony film Ghibli, a koreański wokalista RM z zespołu BTS polecał ten film i zmienił tekst piosenki 'Euphoria' Jungkooka z 'słyszę fale' na 'słyszę morze', inspirując się klimatem filmu.
Film wywołał kontrowersje wewnątrz studia - starsi twórcy, w tym Hayao Miyazaki, krytykowali przedstawienie młodzieży jako zbyt niezdecydowanej i słabej, mówiąc, że dzieło powinno pokazywać jak być powinno, a nie jak jest naprawdę.
Mimo emisji w niekorzystnym paśmie czasowym (święto, wczesne godziny popołudniowe) premierowy odcinek osiągnął wysoką oglądalność 17,4%, jednak z powodu przekroczonego budżetu produkcja okazała się finansowo nieopłacalna.
Po ponad 30 latach od premiery film przeżył renesans popularności wśród młodego pokolenia widzów, co doprowadziło do udanych pokazów kinowych w Japonii w latach 2024-2025, w tym pierwszego ogólnokrajowego repertuarowego wznowienia w historii filmu w 167 kinach w 2025 roku.
