Dom dusz

Isabel Allende otrzymała po publikacji swojej powieści w 1982 roku wiele ofert od producentów i agentów dotyczących adaptacji filmowej, ale zgodziła się dopiero, gdy duński reżyser Bille August przekonał ją swoją wizją dla filmu.

Obsada składająca się głównie z białych aktorów mówiących po angielsku w latynoamerykańskim filmie historycznym wzbudziła kontrowersje; producent Bernd Eichinger obronił tę decyzję argumentem, że film potrzebuje międzynarodowo znanych aktorów.

Podczas amerykańskiej premiery filmu protestowali latynoamerykańscy aktorzy przeciwko spornej decyzji obsadowej.

Główne zdjęcia odbywały się od stycznia do kwietnia 1993 roku, głównie w Danii, z dodatkowymi scenami w Lizbonie i w Alentejo w Portugalii.

Film wydano w różnych wersjach zmontowanych: niemiecka premiera kinowa w październiku 1993 pokazała wersję o długości 145 minut, natomiast w Stanach Zjednoczonych 1 kwietnia 1994 rozpoczęła się skrócona do 132 minut wersja.

Podczas gdy film w Stanach Zjednoczonych został w dużej mierze skrytykowany przez recenzentów i pojawił się na kilku negatywnych listach podsumowań roku (m.in. w Rolling Stone i San Jose Mercury News), zdobył w Europie liczne nagrody, w tym Niemiecki Film Award w złocie i duńską nagrodę Robert Award za najlepszy film.

Pod względem komercyjnym film odniósł znacznie większy sukces w Europie niż w Ameryce Północnej: w samych Niemczech zarobił 4,8 miliona dolarów w ciągu pierwszych dwóch tygodni i osiągnął ponad 55 milionów dolarów w Europie, podczas gdy w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie zarobił tylko 6 milionów dolarów.

Muzykę filmową komponował późniejszy laureat Oscara Hans Zimmer, za co w 1994 roku otrzymał niemiecką nagrodę German Phono Academy Echo Award.

Film różni się w kilku punktach od oryginału powieści; w książce Isabel Allende to wnuczka Alba jest tą, która jest torturowana i molestowana, natomiast w filmie ta rola przejęła postać Blanki, a dorastanie Alby nie jest pokazane.