Beowulf

Neil Gaiman i Roger Avary napisali scenariusz filmowej adaptacji Beowulfa już w maju 1997 roku, po tym jak poznali się przy pracy nad nieudaną adaptacją komiksu Sandman. Pierwotnie projekt miał wyreżyserować Avary z budżetem 15-20 milionów dolarów, w stylu kameralnych filmów jak Jabberwocky czy Excalibur.

W 2005 roku producent Steve Bing przekonał Avary'ego, by oddał reżyserię Robertowi Zemeckisowi, który chciał nakręcić film przy użyciu cyfrowo wspomaganej techniki live-action. Zemeckis, mimo że nie lubił samego poematu, docenił scenariusz i kazał scenarzystom przepisać go z rozmachem, mówiąc im dosłownie 'idźcie na całość', bo koszt efektów nie miał ograniczeń.

Postać Beowulfa w wersji cyfrowej wygląda jak osiemnastoletni Ray Winstone, mimo że aktor miał wtedy ponad 50 lat, a twórcy nie mieli nawet zdjęcia go z młodości do wzorowania animacji.

Crispin Glover, który grał Grendela, wcześniej współpracował z Zemeckisem przy filmie Powrót do przyszłości jako George McFly. Reżyser uznawał go za męczącego na planie ze względu na brak zrozumienia realizacji filmowej, ale w produkcji motion capture nie stanowiło to problemu, bo kadry dobierano później. Cała kwestia Glovera została nagrana w języku staroangielskim.

Angelina Jolie nagrała swoją rolę matki Grendela w ciągu dwóch dni, będąc w trzecim miesiącu ciąży. Aktorka była zaskoczona, jak bardzo odsłonięta wydawała się jej cyfrowa, naga postać, mimo że była to animacja.

Anthony Hopkins, grając króla Hrothgara, zdecydował się na akcent walijski, ponieważ pochodzi z Walii i uznał go za najbliższy jego naturalnej mowie. Był to jego pierwszy raz z technologią motion capture, którą porównał do gry w sztuce Brechta - z samymi 'gołymi kośćmi' bez dekoracji.

Do nagrywania ruchu wykorzystano scenę o wymiarach 25 na 35 stóp wyposażoną w 244 kamery Vicon MX40, a aktorzy nosili po 78 markerów na ciele. Reżyser mógł potem wybierać kąty kamery za pomocą wirtualnej kamery, przeglądając nagrane w czasie rzeczywistym ujęcia.

Przy produkcji zatrudniono ponad 450 grafików - największy zespół, jaki kiedykolwiek zebrało studio Sony Pictures Imageworks. Ilość generowanych danych była tak ogromna, że studio musiało przez pięć miesięcy opracowywać nowy system zapisu/odczytu oraz zmodernizować wszystkie procesory na wersje wielordzeniowe.

Projektując smoka, twórcy inspirowali się nietoperzami i lotnicami wiewiórkami, a jego ogon zaprojektowano tak, by umożliwiał napęd pod wodą. Ponieważ smok jest synem Beowulfa i matki Grendela, w jego wyglądzie wykorzystano elementy oczu i kości policzkowych Raya Winstone'a.

Zemeckis nalegał, by twarz Beowulfa przypominała wizerunki Jezusa, wierząc w powszechną atrakcyjność takiej twarzy, a do modelowania ciała tytułowej postaci użyto Alana Ritchsona. Pomysł, by Beowulf walczył z Grendelem nago, zaczerpnięto z komiksu Den Richarda Corbena oraz z tradycji legendarnych berserkerów walczących bez ubrania.

Krytycy i część aktorów, w tym Angelina Jolie, byli zaskoczeni brytyjską klasyfikacją wiekową filmu 12A, pozwalającą dzieciom poniżej dwunastego roku życia oglądać film pod opieką rodziców - sama Jolie stwierdziła, że nie zabrałaby na niego własnych dzieci.

To nie pierwszy raz, gdy Neil Gaiman eksplorował wątek relacji Beowulfa z matką Grendela - w jego zbiorze opowiadań z 1998 roku 'Dym i lustra' znajduje się wiersz 'Bay Wolf', będący współczesną reinterpretacją legendy.