Interkosmos

Film powstał na podstawie oryginalnego scenariusza Chipa Prosera, który sam określił go jako 'w zasadzie zrzynkę z Fantastycznej podróży' - jego pomysłem było, by zmniejszony bohater mógł chodzić i reagować na to, co dzieje się wewnątrz ciała.

Scenariusz kupił Peter Guber dla Warner Bros. w 1984 roku i zaproponował go Joe Dante, który wówczas odrzucił projekt.

Scenariusz przepisał na komedię Jeffrey Boam, który zachował z pierwotnej wersji jedynie pomysł zminiaturyzowanej osoby umieszczonej w ciele innej osoby - pierwotnie rozważano, by był to Michael J. Fox wewnątrz ciała Arnolda Schwarzeneggera.

Według Joe Dantego, Jeffrey Boam potraktował koncept tak, jakby zapytać, co by się stało, gdyby zmniejszyć Deana Martina i wstrzyknąć go do wnętrza Jerry'ego Lewisa.

Nad projektem jako producent wykonawczy pracował Steven Spielberg, który - zdaniem Dantego - mógł być odpowiedzialny za komediowy charakter filmu; zainteresowanie Spielberga sprawiło, że wytwórnia Warner Bros. była gotowa wyłożyć dowolną kwotę na produkcję.

Rolę graną przez Dennisa Quaida pierwotnie planowano obsadzić starszym aktorem, jednak ostatecznie zdecydowano się uczynić postać młodszą.

Podczas kręcenia scen z interakcją Tucka i Jacka, Dennis Quaid znajdował się na planie w specjalnej kabinie, dzięki czemu aktorzy naprawdę wchodzili ze sobą w interakcję - Quaid trzymał się scenariusza, podczas gdy Martin Short częściej improwizował.

Meg Ryan poznała Dennisa Quaida na planie filmu i para pobrała się później.

Reżyser Joe Dante wystąpił w niewielkiej, niewymienionej w napisach roli pracownika Vectorscope, a koledzy Martina Shorta z serialu SCTV, Joe Flaherty i Andrea Martin, pojawili się jako pacjenci w poczekalni; krótkie epizody zagrali także Chuck Jones i Rance Howard jako klienci sklepu.

Film zdobył Oscara za najlepsze efekty specjalne (dla Billa George'a, Dennisa Murena, Harleya Jessupa i Kennetha F. Smitha) i był jedynym filmem w reżyserii Joe Dantego nagrodzonym Oscarem.

Mimo pozytywnych recenzji krytyków i dobrych reakcji publiczności w kinach, film odniósł umiarkowany sukces kasowy z powodu, zdaniem Joe Dantego, fatalnej kampanii reklamowej - plakat przedstawiał jedynie kciuk z małą kapsułą, przez co nie było widać, że to komedia; film zyskał popularność dopiero na kasetach wideo.

Scenarzysta Chip Proser przyznał, że nigdy nie był w stanie obejrzeć całego filmu za jednym razem i żartobliwie stwierdził, że nosi maskę, gdy realizuje czek za scenariusz.