Blair Witch Project

Daniel Myrick i Eduardo Sánchez stworzyli fikcyjną legendę Czarownicy z Blair już w 1993 roku, kiedy byli studentami filmowymi na Uniwersytecie Środkowej Florydy, inspirowani faktem, że dokumenty o paranormalności bardziej ich przerażały niż klasyczne filmy grozy.

Nazwa ich wytwórni produkcyjnej Haxan Films oddaje hołd niememu filmowi dokumentalnemu grozy Benjamina Christensena z 1922 roku, Häxan (Czarnoksięstwo na przestrzeni wieków).

Kilka nazwisk postaci to quasi-anagramy: Elly Kedward (czarownica z Blair) pochodzi od Edwarda Kelleya, szesnastowiecznego mistyka, a Rustin Parr, fikcyjny morderca dzieci z lat czterdziestych, był pierwotnie anagramem Rasputina.

Ogłoszenie o castingu opublikowane w magazynie Backstage w czerwcu 1996 poszukiwało aktorów z solidnymi umiejętnościami improwizacji; około 2000 aktorów zostało wybranych poprzez nieformalny i improwizowany proces przesłuchań.

Joshua Leonard wyjaśnił, że został wybrany między innymi dlatego, że potrafił obsługiwać kamerę, ponieważ żadna kamera wszechobecna nie była wykorzystywana do filmowania scen.

Główne zdjęcia trwały tylko osiem dni, w październiku 1997 roku, głównie wzdłuż Greenway Trail przy Seneca Creek w hrabstwie Montgomery w Maryland, dając około 20 godzin materiału który ostatecznie zmontowano do 81-82 minut.

Aktorzy otrzymywali wskazówki dotyczące swojej następnej lokalizacji zdjęciowej poprzez wiadomości ukryte w pudełkach błony 35 mm umieszczonych w skrzynkach mleka, wraz z indywidualnymi instrukcjami do improwizacji akcji dnia, podczas gdy producent Gregg Hale czerpał inspirację z wspomnień z szkolenia wojskowego, aby nękać ich w nocy i pozbawić jedzenia.

Zęby uzyskano od dentysty z Maryland, aby służyć jako fałszywe szczątki ludzkie w filmie.

Według komentarza audio reżyserów, tajemnicza sylwetka zaobserwowana przez Heather Donahue, gdy ucieka z namiotu, to w rzeczywistości dyrektor artystyczny Ricardo Moreno, ubrany w długie białe kalesony, białe pończochy i białą rajstopę nałożoną na głowę.

Koniec filmu, w którym widać Mike'a stojącego w kącie, został wymyślony zaledwie kilka dni przed jego nakręceniem, według Eduardo Sáncheza.

Trzej główni aktorzy użyli swoich rzeczywistych imion i nazwisk w filmie zamiast fikcyjnych nazwisk postaci, wybór którym Heather Donahue później żałowała, wyjaśniając w 2014 roku, że miała trudności ze znalezieniem nowych ról z powodu tego powiązania.

Scenariusz liczył zaledwie 35 stron, a dialogi miały być całkowicie improwizowane przez aktorów.

Pomimo sukcesu filmu, trzej główni aktorzy żyli w ubóstwie po jego wydaniu i pozwali Artisan Entertainment w 2000 roku za niesprawiedliwą rekompensatę, co doprowadziło do ugody w wysokości 300 000 dolarów dla każdego.

Po wydaniu filmu, w listopadzie 1999 roku, zabytkowy dom, który służył jako ostatnia lokalizacja, został najechany przez fanów, którzy wyrywali jego kawałki na pamiątkę, co skłoniło gminę do nakazania jego demolki miesiąc później.

Film uważany jest za jeden z pierwszych szeroko rozpowszechnianych filmów promowanych głównie w Internecie, z oficjalną stroną zawierającą fałszywe raporty policji i wywiady w stylu wiadomości, która otrzymała 160 milionów wyświetleń już w sierpniu 1999.