Martin Scorsese dorastał na Little Italy na Manhattanie i zauważył ślady dużo starszej historii dzielnicy – nagrobki z lat 1810. i brukowane ulice – co zainspirowało go do zbadania historii tego miejsca.
Scorsese natrafił na książkę Herberta Asbury'ego 'The Gangs of New York' w 1970 roku i od razu skontaktował się z krytykiem filmowym Jayem Cocksem, mówiąc mu, by potraktowali projekt 'jak western w kosmosie'.
Pierwotnie rozważano Malcolma McDowella w roli głównej oraz pomysł, by narrację przeplatać cytatami z piosenek Bruce'a Springsteena.
Scorsese kupił prawa do książki w 1979 roku, ale realizacja projektu zajęła mu dwadzieścia lat, głównie z powodu trudności w odtworzeniu XIX-wiecznego Nowego Jorku, gdyż niemal nic w mieście nie wyglądało już tak jak w tamtych czasach.
W pewnym momencie rozwoju projektu w latach 90. rolę Billa Rzeźnika miał zagrać Robert De Niro.
W 1997 roku prawa do filmu trafiły do Disneya, którego szef Joe Roth odrzucił projekt ze względu na nadmierną przemoc, uznając go za nieodpowiedni dla wizerunku studia.
Zanim projekt trafił do Miramax Harveya Weinsteina w 1999 roku, był kolejno odrzucany przez Warner Bros., 20th Century Fox, Paramount i MGM.
Ponieważ budżet filmu sięgał niemal 100 milionów dolarów, Weinstein sprzedał międzynarodowe prawa dystrybucyjne firmie Graham King's Initial Entertainment Group za około 65 milionów dolarów, by zdobyć potrzebne fundusze.
Scenarzysta Jay Cocks został zwolniony przez Scorsese na życzenie Weinsteina, który chciał zatrudnić innych scenarzystów do przepisania scenariusza; ostateczny scenariusz nie był w pełni ukończony, gdy zaczynały się zdjęcia.
Scenarzysta Hossein Amini napisał dwie ostatnie wersje scenariusza, lecz nie otrzymał za to żadnych creditów.
Zdjęcia kręcono w słynnym studiu Cinecittà w Rzymie, gdzie scenograf Dante Ferretti odtworzył ponad milę XIX-wiecznego Nowego Jorku, w tym slums Five Points, fragment nadbrzeża East River z dwoma pełnowymiarowymi żaglowcami oraz trzydziestobudynkowy odcinek dolnego Broadwayu.
Rekonstruując Five Points, Dante Ferretti wzorował się na obrazie George'a Catlina z 1827 roku przedstawiającym tę okolicę.
Trener dialektów Tim Monich unikał generycznego irlandzkiego akcentu i opierał się na starych wierszach, balladach oraz książce 'Rogue's Lexicon' zawierającej żargon przestępczy nowojorskiej policji, by odtworzyć zanikłe akcenty XIX-wiecznych nowojorczyków.
Kluczowym materiałem źródłowym dla akcentu był woskowy cylinder z 1892 roku z nagraniem Walta Whitmana recytującego wiersz, na podstawie którego wywnioskowano, że rdzenni XIX-wieczni nowojorczycy brzmieli podobnie do typowego taksówkarza z Brooklynu połowy XX wieku.
Zdjęcia główne trwały od 18 grudnia 2000 do 30 marca 2001, a napięcia między wizją artystyczną Scorsesego a komercyjnymi oczekiwaniami Weinsteina stały się osobną historią produkcji; budżet przekroczył pierwotny plan o 25 procent, przekraczając 100 milionów dolarów.
Z powodu opóźnień w produkcji aktorzy tacy jak Robert De Niro i Willem Dafoe musieli opuścić projekt z powodu konfliktów terminarzowych z innymi filmami.
Premierę filmu przesunięto o rok oficjalnie z powodu ataków z 11 września 2001 roku, choć Scorsese w swoich ówczesnych wypowiedziach zaprzeczał tej wersji, twierdząc, że wciąż kręcił dodatkowe ujęcia jeszcze w październiku 2002 roku.
Twórcy rozważali usunięcie z końcowego ujęcia wieżowców World Trade Center lub ich stopniowe rozpłynięcie się w kadrze, lecz ostatecznie zdecydowano zostawić wieże bez zmian mimo zniszczenia kompleksu w rzeczywistości.
Po doświadczeniach związanych z produkcją i ciągłymi sporami o długość filmu Scorsese rozważał zakończenie kariery reżyserskiej.
Krytyk Jeffrey Wells obejrzał w grudniu 2001 roku wersję roboczą filmu, dłuższą o около 20 minut od wersji kinowej, i uznał ją za bogatszą i bardziej satysfakcjonującą niż finalna wersja kinowa.
Chociaż Scorsese oficjalnie twierdził, że wersja kinowa (168 minut) jest jego ostatecznym cięciem, miał przekazać znajomym na taśmie trzygodzinną wersję roboczą, twierdząc, że to właśnie ona jest tą, z którą czuje się najbardziej usatysfakcjonowany.
Postać Billa Rzeźnika Cuttinga została zainspirowana prawdziwą postacią Williama Poole'a, bokserem i przywódcą ruchu Know Nothing, choć w rzeczywistości Poole nie pochodził z Five Points i zginął blisko dekadę przed rozruchami poborowymi, a nie jest znany z zabójstw.
Historyk Tyler Anbinder ocenił, że choć wizualna rekonstrukcja Nowego Jorku i dzielnicy Five Points była bardzo trafna, to skala przemocy i liczba chińskich imigrantów w filmie były znacznie zawyżone względem rzeczywistości tamtych czasów.
Wielka bójka gangów przedstawiona w filmie jako wydarzenie z 1846 roku jest fikcyjna, natomiast prawdziwe starcie między Bowery Boys a Dead Rabbits miało miejsce 4 lipca 1857 roku i nie zostało w filmie wspomniane.
Ostrzelanie miasta przez okręty marynarki wojennej w celu stłumienia rozruchów poborowych, pokazane w finale filmu, jest całkowicie fikcyjne.
W filmie ksiądz Vallon recytuje Modlitwę do św. Michała Archanioła, choć w rzeczywistości modlitwa ta powstała dopiero w 1886 roku, czyli już po wydarzeniach pokazanych na początku filmu.
Znacząca migracja Chińczyków do Nowego Jorku rozpoczęła się dopiero w 1869 roku wraz z ukończeniem kolei transkontynentalnej, a chiński teatr przy Pell Street powstał dopiero w latach 90. XIX wieku, mimo że w filmie chińska społeczność jest przedstawiona jako obecna już wcześniej.
Wewnętrzne memorandum Disneya ujawniło, że mimo zapewnień Harveya Weinsteina o braku strat finansowych, film w rzeczywistości przyniósł stratę w wysokości 6 milionów dolarów.
Występ Cameron Diaz jako irlandzkiej imigrantki Jenny Everdeane bywa wskazywany jako przykład nietrafionego castingu, a jej akcent, obok akcentu DiCaprio, uznawany jest za jeden z najgorszych irlandzkich akcentów w historii kina.
