Koszmar Minionego Lata

Scenariusz Kevina Williamsona został pierwotnie odrzucony, ale wytwórnia Columbia Pictures pospiesznie wprowadziła go w produkcję po ogromnym sukcesie napisanego przez niego filmu Krzyk (1996).

Producent Erik Feig zaproponował adaptację powieści Lois Duncan wytwórni Mandalay Entertainment, a Williamson przekształcił fabułę książki tak, by przypominała klasyczny slasher z lat 80., zamiast satyrycznego stylu Krzyku.

Williamson, inspirowany swoim ojcem, który był rybakiem, przeniósł akcję do małej wioski rybackiej i uczynił zabójcę rybakiem uzbrojonym w hak, nawiązując do miejskiej legendy 'Haka', którą bohaterowie opowiadają przy ognisku na początku filmu.

Jennifer Love Hewitt, znana wówczas głównie z serialu Party of Five, została obsadzona jako Julie James dzięki umiejętności okazywania bezbronności, choć początkowo rozważano ją do roli Helen.

Melissa Joan Hart odrzuciła propozycję roli w filmie, uważając, że produkcja jest kopią Krzyku.

Do roli Barry'ego szukano aktora o posturze futbolisty mierzącego około 188 cm, jednak ostatecznie obsadzono Ryana Phillippe'a mimo niższego wzrostu, ponieważ zachwycił twórców na przesłuchaniu.

Reżyser Jim Gillespie wybrał Freddiego Prinze'a Jr. do roli Raya, ponieważ uznał, że aktor ma taką samą 'zwyczajność' jak jego postać.

Zdjęcia trwały dziesięć tygodni od 31 marca 1997 roku, a około siedem tygodni kręcono nocą, co było wyjątkowo trudne dla ekipy i wywoływało zamieszanie w małych miasteczkach, w których filmowano.

Początkowe sceny nadmorskie kręcono w hrabstwie Sonoma w Kalifornii, które udawało wybrzeże Karoliny Północnej, a resztę filmu nakręcono w mieście Southport.

Reżyser Gillespie odkrył lokalizację sklepu Shiversów przypadkiem podczas zwiadu w Southport i był nią tak zachwycony, że przepisał fragmenty scenariusza, by uczynić to miejsce główną areną pościgu za Helen.

Scenę finałową na łodzi kręcono na prawdziwej jednostce pływającej po rzece Cape Fear, a ekipa niemal straciła łódź podczas cumowania przez wzburzone wody, co zmusiło ich do przerwania zdjęć na kolejny dzień.

Kultowa scena, w której bohaterka Jennifer Love Hewitt wychodzi na środek ulicy i krzyczy do zabójcy 'Na co czekasz?!', została wymyślona przez dziecko, które wygrało konkurs na stworzenie momentu do filmu; sama aktorka przyznała, że początkowo nie podobał jej się ten pomysł.

Reżyser celowo unikał pokazywania krwi na ekranie, jednak scenę poderżnięcia gardła Elsy dokręcono po zdjęciach głównych, dodając efekt rozprysku krwi na szybie, ponieważ producent uznał wcześniejszą wersję za nierealistyczną.

Po testowych pokazach filmu twórcy zdecydowali dodać wcześniejszą scenę morderstwa, by wzbudzić poczucie zagrożenia – tak powstała scena śmierci Maxa w fabryce krabów, której nie było w oryginalnym scenariuszu.

Pierwotne zakończenie filmu pokazywało, jak Julie dostaje e-mail z napisem 'Nadal wiem', ale zastąpiono je bardziej dramatyczną wersją z napisem na zaparowanych drzwiach prysznica, dokręconą już po głównych zdjęciach, na sąsiadującej hali, gdzie Hewitt kręciła wtedy Party of Five.

Wytwórnia Miramax pozwała Columbię i Mandalay Entertainment za reklamowanie filmu hasłem 'od twórcy Krzyku', sugerującym udział reżysera Krzyku Wesa Cravena, i wygrała proces w marcu 1998 roku.

Autorka pierwowzoru, Lois Duncan, była oburzona przekształceniem jej powieści w slasher i otwarcie skrytykowała adaptację w wywiadzie z 2002 roku.