Dziewczyna z perłą

Scenarzystka Olivia Hetreed miała dostęp do powieści Tracy Chevalier jeszcze przed jej wydaniem w 1999 roku, a prawa do ekranizacji wykupiła mała brytyjska wytwórnia Archer Street Films, prowadzona m.in. przez jej męża.

Tracy Chevalier zgodziła się na adaptację pod warunkiem, że filmowcy unikną 'useksownienia' fabuły w hollywoodzkim stylu i nie pokażą fizycznego skonsumowania relacji między głównymi bohaterami.

Pierwotnie rolę Griet miała zagrać Kate Hudson, a reżyserować film miał Mike Newell z Ralphem Fiennesem w roli Vermeera, jednak Hudson wycofała się cztery tygodnie przed rozpoczęciem zdjęć, co doprowadziło do utraty finansowania i niemal zatrzymania produkcji.

Do roli Griet przesłuchano 150 kandydatek, zanim wybrano 17-letnią wówczas Scarlett Johansson, która trafiła na plan w Luksemburgu tuż po zakończeniu zdjęć do 'Between Words'/'Lost in Translation' i celowo nie przeczytała książki, by podejść do roli z 'czystą kartą'.

Colin Firth, w przeciwieństwie do reżysera i Johansson, celowo przeczytał powieść, aby lepiej zrozumieć postać Vermeera, o którego prywatnym życiu historycy wiedzą bardzo niewiele, oraz studiował techniki malarskie i odwiedzał muzea z jego obrazami.

Mimo że akcja rozgrywa się w Delft, film kręcono głównie w Amsterdamie, Damme w Belgii i w Luksemburgu, ponieważ ekipa potrzebowała pełnej kontroli nad światłem i przestrzenią, czego nie dało się osiągnąć na ruchliwych uliczkach Delft.

Dom Vermeera zbudowano na jednym z największych planów filmowych w Luksemburgu jako trzypiętrową dekorację, celowo zaprojektowaną tak, by Griet zawsze czuła się obserwowana.

Muzeum Mauritshuis wykonało zdjęcie oryginalnego obrazu w wysokiej rozdzielczości, które następnie sfilmowano kamerą rostrową, by wykorzystać je w finałowym ujęciu filmu.

Reżyser Peter Webber zatrudnił francuskiego kompozytora Alexandre'a Desplata po usłyszeniu jego muzyki do filmu Jacques'a Audiarda; ścieżka dźwiękowa stała się przełomem w karierze Desplata i otworzyła mu drogę do Hollywood.

Kostiumy zaprojektowano jako tzw. 'period Prada' – uproszczone stroje pozbawione typowych dla epoki falban i luźnych kształtów, a projektantka Dien van Straalen szukała okresowych tkanin, w tym zasłon i pokrowców, na targach w Londynie i Holandii.

Film zarobił na całym świecie 31,4 miliona dolarów i zdobył dziesięć nominacji do nagród BAFTA, trzy do Oscarów oraz dwie do Złotych Globów.