Korzenie filmu sięgają wczesnych lat 60. XX wieku, gdy Ian Fleming pracował z producentem Kevinem McClory'em i scenarzystą Jackiem Whittinghamem nad scenariuszem zatytułowanym Longitude 78 West, który porzucono; Fleming następnie zaadaptował tę historię do powieści Thunderball bez przyznania im zasług, co doprowadziło do sporu prawnego rozstrzygnięte go w 1963 roku.
W połowie lat 70. McClory opracował drugą adaptację Thunderballa pod roboczym tytułem Warhead ze scenarzystą Lenem Deightonem i Seanem Connerym, w której SPECTRE atakuje Nowy Jork poprzez kanały under Wall Street, ale spory prawne z Eon Productions o prawa do SPECTRE i Blofelda opóźniały projekt przez wiele lat.
McClory zdecydował się wznowić wątek terroryzmu nuklearnego po wysłuchaniu Jimmiego Cartera poruszającego kwestię skradzionych broni jądrowych podczas debaty prezydenckiej z Ronaldem Reaganem w 1980 roku.
Sean Connery zatrudnił bez ujawnienia brytyjskich scenarzystów telewizyjnych Dicka Clementa i Iana La Frenais'a do przerobienia scenariusza podczas produkcji, chociaż ograniczenia umowne Writers Guild of America oznaczały, że nie zostali wymienieni na ekranie pomimo napisania większości ostatecznego scenariusza do zdjęć.
Tytuł Nigdy nie mów nigdy zaproponowała żona Connerego, Micheline, odwołując się do jego przysięgi z 1971 roku, że nigdy więcej nie zagra Bonda, a producenci wymienili ją w napisach końcowych jako 'Tytuł Nigdy nie mów nigdy Micheline Connery'.
Richard Burton był brany pod uwagę do roli Bonda, gdy McClory po raz pierwszy próbował zrealizować film w 1964 roku, a Orson Welles, Trevor Howard i Richard Attenborough byli również kojarze ni z projektem w różnych momentach odpowiednio jako Blofeld, M i reżyser.
Connery zaproponował Klausa Marię Brandauera na rolę złoczyńcy Largo po obejrzeniu jego w filmie Mephisto z 1981 roku, a także polecił Bernie'ego Casey'ego na rolę czarnego Felixa Leistera, argumentując, że publiczność nigdy naprawdę nie zapamiętała tej postaci i to uczyniłoby go bardziej niezapomniany m.
Kim Basinger została obsadzona w roli Domino po tym, jak Micheline Connery spotkała ją w londyńskim hotelu Grosvenor House i zasugerowała ją Seanowi Conneremu, a Basinger dostała tę rolę dopiero po tym, jak aktorka Dalila Di Lazzaro ją odrzuciła.
Barbara Carrera powiedziała, że oparta swoją grę jako Fatima Blush na hinduskiej bogini Kali, wymieszanej z cechami czarnej wdowy i modliszki, a ta kreacja przyniosła jej nominację do Złotego Globu, którą przegrała z Cher za film Silkwood.
Richard Donner i Peter R. Hunt byli brani pod uwagę na reżysera, zanim zatrudniono Irvina Kershera; Donner nie lubił scenariusza po spotkaniu z Connerym, a Hunt odmówił z powodu wcześniejszej pracy z Eon Productions.
Instruktor sztuk walki Steven Seagal, zatrudniony by pomóc Conneremu trenować do tej roli, przypadkowo złamał Conneremu nadgarstek podczas sesji treningowej, chociaż Connery powiedział, że dowiedział się o złamaniu dopiero ponad dziesięć lat później, jak ujawnił w The Tonight Show with Jay Leno.
Zdjęcia odbywały się na Côte d'Azur, na Clifton Pier w Nassau (również używane w oryginalnym Thunderballu), w Fort Carré w Antibes na twierdzę Palmyrę Largo i w Elstree Studios, gdzie podwodna jaskinia Łez Allaha zajęła trzy miesiące do zbudowania.
Jacht Largo, Flying Saucer, był w rzeczywistości statkiem Nabila, wówczas własnością saudyjskiego miliardera Adnana Khashooggi.
Produkcja zabrakło pieniędzy podczas zdjęć, zmuszając producenta Jacka Schwarzmana do sfinansowania dodatkowych kosztów z własnej kieszeni, a napięcie między Schwarzmanem i Connerym wzrosło tak poważnie, że obaj mężczyźni czasami ledwie do siebie mówili.
James Horner był pierwszym wyborem na kompozytora po zaimponowaniu twórcom filmem Star Trek II: Gniew Khana, ale był niedostępny, a Schwarzman później twierdził, że Connery go faktycznie zawetował; wieloletni kompozytor Bonda John Barry odmówił pracy z powodu lojalności wobec Eon.
Piosenkarce Bonnie Tyler oryginalnie poproszono o wykonanie motywu przewodniego, ale nie spodobało jej się to i niechętnie odmówiła, więc utwór ostatecznie wykonała Lani Hall, podczas gdy osobna niezamówiona propozycja Phyllis Hyman została odrzucona ze względu na zobowiązania umowne kompozytora Michela Legranda.
Ponieważ film nie był produkowany przez Eon, prawnie nie mógł używać tradycyjnej sekwencji rewolweru ani motywu James Bond Theme; sekwencja rewolweru została zastąpiona ekranem symboli 007 i żaden równoważny motyw muzyczny nie był podstawiony.
Komedijna postać Rowana Atkinson'a Nigela Small-Fawcett'a została dodana do scenariusza przez Clementa i La Frenais'a po tym, jak zdjęcia już się rozpoczęły; Atkinson później parodiował samego Bonda w filmach Johnny English.
Never Say Never Again ustanowiło październikowy rekord box-office'u z otwarcie m weekendowym czterech dni na poziomie 10 958 157 dolarów, czasowo reklamowane jako najlepsze otwarcie spośród wszystkich filmów o Jamesie Bondzie w tym czasie, chociaż ostatecznie zarobiło mniej na całym świecie (160 milionów dolarów) niż film Eon Productions z tego samego roku Octopussy (187,5 miliona dolarów).
Film stał się pierwszym filmem o Jamesie Bondzie oficjalnie wydanym w Związku Radzieckim, premierując z galą w Moskwie latem 1990 roku.
