Obcy kontra Predator

Koncepcja crossoveru pochodzi z komiksowego wydania Obcy kontra Drapieżnik z 1989 roku i była również sugerowana, gdy czaszka Obcego pojawiła się w gablotce trofeów na pokładzie statku Drapieżnika w filmie Drapieżnik 2.

Scenarzysta Peter Briggs napisał oryginalny scenariusz spekulacyjny w latach 1990-1991 na podstawie komiksu i pomyślnie sprzedał go 20th Century Fox w 1991 roku, ale studio nie przystąpiło do realizacji projektu aż do 2002 roku, częściowo dlatego, że było zajęte pracą nad Obcy Zmartwychwstanie.

James Cameron pracował nad piątym filmem z serii Obcy, ale porzucił projekt, gdy dowiedział się, że Fox zamierza realizować Obcy kontra Drapieżnik, porównując crossover do "Frankensteina spotyka się z Wilkołakiem"; po obejrzeniu ukończonego filmu przyznał jednak, że mu się spodobał i umieściłby go na trzecim miejscu wśród pięciu filmów z serii Obcy.

Reżyser Ridley Scott nie był zainteresowany filmami Obcy kontra Drapieżnik i powiedział w 2012 roku, że nie potrafił się zmusić do ich obejrzenia.

Paul W.S. Anderson zaproponował producerowi Johnowi Davisowi historię, nad którą pracował przez osiem lat, opartą na serii powieści o Machiko Noguchi, pokazując koncepcyjną sztukę autorstwa Randy'ego Bowena, co przekonało Davisa do realizacji projektu.

Anderson czerpał inspirację z debunkownych teorii starożytnych astronautów Ericha von Dänikena i mitologii azteckiej, a także z noveli H.P. Lovecrafta Godzina Szalonych Godzin, aby stworzyć ideę, że Drapieżnicy nauczyli starożytnych ludzi budować piramidy i używali Ziemi do stuletniego rytuału łowów.

Lance Henriksen był pierwszym obsadzonym aktorem, wybranym tak, aby jego postać Charles Bishop Weyland mogła powiązać się z Korporacją Weyland-Yutani i wyjaśnić, dlaczego android Bishop w późniejszych filmach z serii Obcy był modelowany według jego twarzy.

Arnold Schwarzenegger podobno zgodził się na powtórzenie swojej roli Dutcha z Drapieżnika w cameo, gdyby przegrał wybory do gubernatora Kalifornii w 2003 roku, pod warunkiem, że zdjęcia odbędą się w jego rezydencji, ale wygrał wybory i nie mógł się pojawić.

Sigourney Weaver powiedziała, że czuła ulgę, że nie jest częścią crossoveru, zauważając, że unikanie dokładnie tego typu filmów było jedną z przyczyn, dla których chciała, aby Ellen Ripley zmarła w pierwszym miejscu.

Zdjęcia odbywały się głównie w studiach Barrandov w Pradze, gdzie zbudowano od 25 do 30 pełnowymiarowych scenografii; budowa wnętrz piramidy tam kosztowała około 2 milionów dolarów w porównaniu z szacowanymi 20 milionami dolarów, gdyby zbudowano je w Los Angeles.

Produkcja faworyzowała efekty praktyczne zamiast CGI, używając hydraulicznej lalkę Obcego obsługiwanej przez sześć osób i praktycznej Królowej Obcych o wysokości 4,8 metra wymagającej 12 lalkarzy, przy czym około 70% scen zostało stworzone przy użyciu strojów, lalek i miniatur.

Firma zajmująca się efektami specjalnymi Amalgamated Dynamics Inc. wydłużyła ostrza na nadgarstkach Drapieżników do mniej więcej czterokrotności ich długości w oryginalnych filmach Drapieżnik i dała każdemu z trzech Drapieżników unikalną maskę wyrzeźbioną z gliny i odlaną z włókna szklanego.

Kompozytor Harald Kloser, fan obu franczyz, został wynajęty po ukończeniu ścieżki dźwiękowej do filmu Potem jutro, i nagrał głównie orkiestrową ścieżkę dźwiękową w Londynie i Pradze.

Scenarzysta James Muller pozwał studio i Andersona w 2011 roku, twierdząc, że scenariusz skopiował jego własny scenariusz sprzed ośmiu lat, ale sędzia federalny odrzucił sprawę jako błahą i nakazał mu zapłacić Foxowi 40 000 dolarów kosztów sądowych.