Smerfy

Producent Jordan Kerner rozpoczął zabieganie o prawa filmowe w 1997 roku, wysyłając listy do agenta licencyjnego Smurfów Lafig Belgium, ale dopiero w 2002 roku—po tym, jak spadkobiercy Peyo przeczytali adaptację Charlotte's Web autorstwa Kernera—zaakceptowali jego ofertę.

Projekt był pierwotnie opracowywany jako film 3-D CGI wspólnie z Paramount Pictures i Nickelodeon Movies, a w 2006 roku Kerner powiedział, że planowana była trylogia, która miałaby zagłębić się w historii pochodzenia Gargamela, zanim Columbia Pictures i Sony Pictures Animation nabyły prawa w 2008 roku.

Prezes i dyrektor generalny Sony Michael Lynton, który dorastał oglądając Smurfy w Holandii, zasugerował, aby film był hybrydą połączenia aktorów żywych z grafiką komputerową.

Quentin Tarantino prowadził rozmowy dotyczące dubingu roli Brainy Smurf, ale ostatecznie się wycofał; rolę przejął zamiast niego Fred Armisen.

Jonathan Winters (Papa Smurf) i Frank Welker (Azrael) to jedyni dwaj członkowie obsady z oryginalnej serii kreskówek z lat osiemdziesiątych, którzy powrócili do filmu, przy czym Winters wcześniej dubingował Dziadka Smurf.

Katy Perry wygrała rolę Smurfetty po tym, jak Sony przeprowadziło ślepą próbę dopasowując głosy z wcześniejszych wywiadów do postaci, wybierając jej głos zanim nawet wiedziała, że to ona.

Aby zmienić się w Gargamela, Hank Azaria nosił protezy nosa, uszu, wystawiających się przednich zębów, brwi i perukę oraz golił sobie głowę, aby ułatwić proces; makijaż początkowo zajmował trzy godziny, ale został skrócony do 90 minut w połowie produkcji, przy czym Azaria transformował się ponad 50 razy na łącznie około 130 godzin na fotelu.

Cztery pomarańczowe koty domowe zagrały kotę Gargamela Azraela, przy czym niektóre sceny zostały zrealizowane za pośrednictwem grafiki komputerowej z Tippett Studio; trener zwierząt Larry Madrid użył rzadkiego kota birmańskiego, aby wywoływać warczenia z innych kotów, ponieważ im się nie podobał.

Na planie każdy Smurf był reprezentowany przez inną kolorową kropkę podczas zdjęć, aby aktorzy pamiętali, gdzie kierować swoje spojrzenia, a modele zastanicze o wysokości 7,5 cala były używane podczas ustawiania oświetlenia i prób zanim zostały zastąpione cyfrowo.

Podziemny dungeon Gargamela, w tym urządzenie 'Smurfalator', budowano przez trzy miesiące, przy czym produkcja pozyskiwała rzadkie części na wyprzedażach garażowych, pchlich targach, eBay i Craigslist.

Scena ucieczki Gargamela z więzienia została sfilmowana w rzeczywistym Nassau County Correctional Center w East Meadow, Nowy Jork.

Na światową premierę filmu, małą hiszpańską wioskę Júzcar pomalowano na niebiesko—łącznie z jej kościołem i budynkami historycznymi—używając 4000 litrów farby nałożonej przez dwunastu lokalnych malarzy, czyniąc ją pierwszą na świecie 'Wioskę Smurfów'; mieszkańcy później głosowali, aby zachować kolor na stałe po tym, jak przyciągnęło ponad 80000 turystów.

Dokumenty z włamania do Sony Pictures później ujawniły, że film faktycznie przyniósł zysk w wysokości 83 milionów dolarów pomimo negatywnych recenzji.