Pokuta

Scenarzysta Christopher Hampton napisał najpierw bardziej konwencjonalny, literacki draft o strukturze liniowej z voice-overem, przygotowany dla reżysera Richarda Eyra, zanim Joe Wright przejął projekt i kazał mu przepisać scenariusz, aby był bliższy strukturze książki, umieszczając zakończenie z dorosłą Briony dopiero na końcu.

James McAvoy wcześniej odrzucał oferty współpracy z Joe Wrightem, ale pozostawał pierwszym wyborem reżysera na rolę Robbiego po tym, jak Wright zobaczył go grającego w Hampstead Theatre; producenci spotkali się z kilkoma aktorami do tej roli, ale McAvoy był jedynym, któremu ją zaproponowano.

Abbie Cornish miała pierwotnie zagrać 18-letnią Briony, ale musiała się wycofać z powodu konfliktów harmonogramowych z Elizabeth: The Golden Age, co doprowadziło do obsadzenia Romoli Garai; Garai spędziła czas na studiowaniu materiału archiwalnego Saoirse Ronan, aby dopasować jej fizyczność i manieryzmy.

Vanessa Redgrave była pierwszą aktorką podejrzaną do roli starszej Briony, choć nie została oficjalnie obsadzona aż do znalezienia Saoirse Ronan, i zaangażowała się w rolę po zaledwie jednym spotkaniu z Wrightem.

Redgrave, Ronan i Garai pracowały razem z trenerem głosu, aby zachować spójny barwę głosu Briony u trzech aktorek grających postać w różnym wieku.

Słynny cztero- i półminutowy tracking shot plaży w Dunkierce został sfilmowany w zaledwie dwa dni ze względu na ograniczenia budżetu i harmonogramu, ponieważ produkcja nie mogła sobie pozwolić na 1000+ statystów; ujęcie podąża za postacią Jamesa McAvoya na ćwierć mili wzdłuż plaży.

Tracking shot z Dunkierce wymagał pół dnia ćwiczeń i blokady w celu prawidłowego wyczasu pozycji słońca, i został ukończony w trzech pełnych zdjeciach (czwarte porzucono w połowie ujęcia z powodu słabnącego światła), z operatorem Steadicama Peterem Robertsonem poruszającym się między pojazdem śledzącym, pieszo i rykszą przez podjazdę.

Katastrofa stacji metra Balham z 1940 roku została odtworzona w byłej stacji linii Piccadilly w Aldwych, która jest zamknięta od lat 90.

Reżyser filmowy Anthony Minghella pojawił się krótko w roli prowadzącego wywiad telewizyjny w ostatniej scenie filmu; zmarł sześć miesięcy po premierze filmu, w wieku 54 lat, następnie po operacji raka.

Film zawiera kilka nieścisłości historycznych, w tym bombowiec Avro Lancaster pokazany lecący w 1935 roku (samolot, który nie istniał do 1941), nagranie duetu z La bohème z 1956 roku odtwarzane w scenie z 1935 roku, i piosenkę 'White Cliffs of Dover' słychać mimo, że nie została napisana aż do 1941.

Sceny diabelskiego młyna i przybrzeżnego kina w Dunkierce są przedstawiane jako halucynacje przeżywane przez umierającego, zarażonego Robbiego, ponieważ historycznie rzeczywiste plaże ewakuacyjne były pustymi wydmami piaskutymi obok zbombardowanego mola.

Partytura Dario Marianellego prominentnie zawiera dźwięk maszyny do pisania i została zarejestrowana z English Chamber Orchestra wraz z pianistą Jean-Yves Thibaudet i wiolistką Caroline Dale; wygrała zarówno Oscara, jak i Złoty Glob za Najlepszą Muzykę Oryginalną.