Erin Brockovich

Pomysł na film narodził się, gdy producentka wykonawcza Carla Santos Shamberg poznała historię Erin Brockovich dzięki wspólnemu kręgarzowi. Zaprosiła Brockovich do siebie do domu, by opowiedziała swoją historię, i uznała ją za idealną bohaterkę na nowe tysiąclecie.

Erin Brockovich sprzedała prawa do swojej historii w 1997 roku, a projekt zaczął się rozwijać w wytwórni Jersey Films. Producenci najpierw próbowali zaangażować scenarzystów Callie Khouri i Paula Attanasio, ale obydwoje odmówili, zanim scenariusz napisała Susannah Grant.

Susannah Grant spędziła rok, towarzysząc Erin Brockovich i jej dzieciom, oraz tygodnie analizując zapisy z procesu, dokumenty wodociągów w Hinkley i notatki samej Brockovich, aby scenariusz był jak najbardziej wierny faktom.

Trzej znani reżyserzy odrzucili propozycję wyreżyserowania filmu, zanim zaangażowano Stevena Soderbergha, który wcześniej współpracował z Jersey Films przy filmie "Poza prawem" z 1998 roku.

Carla Santos Shamberg od początku widziała w roli głównej Julię Roberts, choć producenci uważali to za mało realne. Dzięki zaangażowaniu w rolę Roberts stała się wówczas pierwszą aktorką, która otrzymała za film honorarium w wysokości 20 milionów dolarów.

Zdjęcia do filmu kręcono w 1999 roku przez jedenaście tygodni, z czego pięć tygodni spędzono w Ventura w Kalifornii; scenariusz doszlifował bez podania w czołówce Richard LaGravenese.

Prawdziwa Erin Brockovich zagrała w filmie epizodyczną rolę kelnerki, a Ed Masry pojawia się jako gość restauracji siedzący za nią. Sędzia, który wydał kluczowy wyrok w sprawie przeciwko PG&E, zagrał samego siebie w filmie.

Scena, w której prawniczka PG&E boi się wypić szklankę wody z Hinkley po ostrzeżeniu Brockovich i Masry'ego, została zmodyfikowana dla efektu dramatycznego, ale faktycznie miała miejsce podczas procesu.

Z ostatecznej wersji filmu wycięto scenę pokazującą, jak Erin choruje z powodu toksyn - co naprawdę wydarzyło się w rzeczywistości i skończyło hospitalizacją. Soderbergh usunął tę scenę, nie chcąc, by widzowie pomyśleli, że film zmieni się w opowieść o śmiertelnie chorej bohaterce.

Julia Roberts jako pierwsza aktorka w historii zdobyła za jedną rolę Oscara, nagrodę BAFTA, Critics' Choice Movie Award, Złoty Glob, nagrodę National Board of Review oraz nagrodę Gildii Aktorów Ekranowych (SAG).

Według samej Erin Brockovich film jest "prawdopodobnie w 98% zgodny z prawdą", choć wystąpiło kilka rozbieżności: w rzeczywistości sprawą wypadku samochodowego zajmował się nie Ed Masry, lecz jego wspólnik Jim Vititoe, a bohaterka nigdy nie była Miss Wichita, tylko Miss Pacific Coast - tę zmianę wprowadził świadomie Soderbergh, uznając ją za "uroczą".