Pewnego razu… w Hollywood

Tarantino pracował nad scenariuszem przez wiele lat, publicznie nazywając projekt „Magnum opus”. Przez pierwsze pięć lat historia rozwijała się jako powieść, a nie scenariusz, co Tarantino traktował jako eksploracyjne podejście do fabuły.

Inspiracją do filmu była relacja Kurta Russella z jego dublerem Johnem Casino podczas kręcenia „Death Proof” - Tarantino był poproszony o wykorzystanie Casino, mimo że miał tylko niewielką scenę, i ta relacja zafascynowała reżysera na tyle, że zainspirowała go do stworzenia filmu o Hollywoodzie.

Tarantino trzymał jedyną kopię trzeciego aktu scenariusza w sejfie, by zapobiec jego przedwczesnemu wyciekowi. Jedynie DiCaprio, Robbie i Pitt przeczytali cały scenariusz, a druga kopia została spalona przez samego Tarantino.

Rola agenta Marvina Schwarza została napisana przez Tarantino specjalnie dla Ala Pacino.

Burt Reynolds został obsadzony jako George Spahn, ale zmarł we wrześniu 2018 roku, zanim zdołał nakręcić swoje sceny, i zastąpił go Bruce Dern. Ostatnią rzeczą, jaką Reynolds zrobił przed śmiercią, było przećwiczenie kwestii ze swoim asystentem właśnie do tego filmu.

Reynolds zasugerował Tarantino, by ktoś powiedział do postaci Cliffa Bootha „Jesteś ładny jak na kaskadera” - ta linia trafiła do filmu i wypowiada ją Bruce Lee.

Tarantino rozważał Jennifer Lawrence do roli Squeaky Fromme, ale ostatecznie nie doszło do współpracy; aktorka później wspominała o internetowej krytyce swojego wyglądu jako czynniku wpływającym na decyzję. Tarantino rozmawiał także z Tomem Cruise'em o roli Cliffa Bootha, a Charlie Day odmówił udziału w przesłuchaniu do roli Mansona.

Austin Butler przyszedł na przesłuchanie myśląc, że ubiega się o rolę bohatera lub czarnego charakteru w serialu „Lancer”, podczas gdy w rzeczywistości Tarantino szukał aktora do roli Teksa Watsona.

Scena, w której Rick Dalton zapomina swoich kwestii na planie „Lancer”, nie była w scenariuszu - to był pomysł DiCaprio wymyślony na planie, a cała scena załamania nerwowego w przyczepie została zaimprowizowana przez aktora, inspirowana występem Roberta De Niro w „Taksówkarzu”.

Scena przyjęcia w Playboy Mansion została nakręcona w prawdziwej rezydencji, mimo że w 1969 roku, gdy dzieje się akcja filmu, budynek nie był jeszcze własnością Playboya (kupiono go w 1971 roku), co stanowi anachronizm.

Ranczo Spahna zostało odtworzone w rzeczywistości spalone w pożarze w 1970 roku, więc sceny nakręcono w pobliskim Corriganville Movie Ranch w Simi Valley. Tarantino zainspirował się użyciem helikopterów przez Coppolę w „Czasie Apokalipsy” i zadecydował, że na ranczo zawsze muszą być widoczne psy, by wyglądało żywo.

Leonardo DiCaprio pozwolono podpalać kaskaderów miotaczem ognia podczas kręcenia scen, aby ulepszyć realizm efektów praktycznych.

Mimo intencji Tarantino, by zrekonstruować Los Angeles z 1969 roku bez efektów komputerowych, produkcja wykorzystała ponad 75 cyfrowych efektów wizualnych, głównie by zakryć nowoczesne billboardy i usunąć budynki niepasujące do epoki.

Choreografię do scen tanecznych w Playboy Mansion oraz scenę w programie Hullabaloo z udziałem Dalton'a wykonała Toni Basil, która znała osobiście Sharon Tate i kiedyś spotykała się z Jayem Sebringiem.

Postać Cliffa Bootha została zainspirowana m.in. kaskaderem Gene'em LeBellem, dwukrotnym mistrzem narodowym judo, oraz stroniem Toma Laughlina jako Billy Jacka - Booth nosi w filmie strój dżinsowy, który w rzeczywistości był zapłatą za pracę kaskaderską na planie „The Born Losers”.

Postać Pussycat jest kompozycją inspirowaną m.in. Ruth Ann Moorehouse z rodziny Mansona oraz postacią Myry z filmu „Save the Tiger” Johna G. Avildsena.

Tarantino stwierdził, że jego matka i ojczyzna (odpowiadający postaciom Connie i Curta w filmie) prawdopodobnie zabrali go na przejażdżkę konną na ranczo Spahna, gdy miał sześć lat.

Film jest ostatnim w karierze Luke'a Perry'ego, który zmarł 4 marca 2019 roku, i został mu dedykowany.

Film zarobił ponad 393 miliony dolarów na całym świecie i był nominowany do 10 Oscarów, z których zdobył dwa - dla Brada Pitta jako najlepszego aktora drugoplanowego oraz za najlepszą scenografię.