Dzikość serca

Lynch miał początkowo jedynie wyprodukować film na podstawie powieści Barry'ego Gifforda, ale po lekturze książki zdecydował się sam napisać scenariusz i wyreżyserować projekt.

Producent Monty Montgomery przeczytał rękopis powieści Gifforda w formie przedpublikacyjnych szpalt i dwa dni później zadzwonił do autora, mówiąc, że chce nakręcić na jego podstawie film.

Lynch nie zaakceptował mrocznego zakończenia powieści, w którym Sailor i Lula rozstają się na zawsze, i zmienił je, inspirując się motywami z 'Czarnoksiężnika z Krainy Oz', m.in. dodając nawiązanie do 'żółtej ceglanej drogi'.

Ze względu na napięty harmonogram produkcji Lynch napisał pierwszy szkic scenariusza w zaledwie tydzień, a sam przyznał, że była to wersja przygnębiająca i pozbawiona radości, do której nikt nie chciał się zabrać.

Nicolas Cage poprosił Davida Lyncha, by mógł nosić w filmie skórzaną kurtkę wężową, i reżyser wpisał ten element do scenariusza.

Przed rozpoczęciem zdjęć Laura Dern zaproponowała Nicolasowi Cage'owi wspólny weekendowy wyjazd do Las Vegas, by lepiej zrozumieć swoje postacie – uznali, że Sailor i Lula są w istocie jedną osobą podzieloną na dwie strony osobowości.

Zdjęcia do filmu rozpoczęły się 9 sierpnia 1989 roku i były kręcone w Los Angeles (w tym w dolinie San Fernando) oraz w Nowym Orleanie przy stosunkowo skromnym budżecie 10 milionów dolarów.

Pierwotnie film zawierał bardziej eksplicytne sceny erotyczne między Sailorem i Lulą, w tym scenę, w której Lula ma orgazm opowiadając Sailorowi sen o rozerwaniu przez dzikie zwierzę – sceny te zostały usunięte z ostatecznej wersji.

Nicolas Cage nagrał wykonania piosenek Elvisa Presleya 'Love Me' i 'Love Me Tender', aby móc do nich robić playback na planie, po tym jak Lynch zasugerował mu to po wspólnym słuchaniu płyty Elvis' Golden Records.

Do piosenki Chrisa Isaaka 'Wicked Game' powstał teledysk wyreżyserowany przez Davida Lyncha, łączący sceny Sailor i Luli z czarno-białymi ujęciami wykonującego utwór Isaaka.

Na wczesnych pokazach testowych scena brutalnego tortur Johnniego Farraguta wywołała masowe wyjścia widzów z sali – najpierw 80, a potem 100 osób – co skłoniło Lyncha do skrócenia tej sceny, choć nie usunął jej całkowicie.

Aby uzyskać ocenę R zamiast X od amerykańskiej komisji MPAA, Lynch dodał dym z broni w scenie, w której postać grana przez Willema Dafoe odstrzeliwuje sobie głowę, by złagodzić widok krwi i ukryć efekt oderwania głowy; wersje zagraniczne pozostały nienaruszone.

Film zdobył Złotą Palmę na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1990 roku, co wywołało kontrowersje – podczas ceremonii wręczenia nagród gwizdy niemal zagłuszyły brawa, a krytyk Roger Ebert był jednym z głównych głosów sprzeciwu.

Wild at Heart został ukończony zaledwie jeden dzień przed premierą na festiwalu w Cannes w 2400-miejscowej sali Grand Auditorium, gdzie po projekcji publiczność przyjęła go entuzjastycznymi owacjami.