X-Men: Pierwsza klasa

Producentka Lauren Shuler Donner pomyślała o prequelu skupionym na młodych X-Men już podczas produkcji X2, a pomysł powrócił przy okazji X-Men: The Last Stand.

Zanim powstał First Class, planowano osobny film o Magneto scenarzysty Sheldona Turnera, opisywany jako 'Pianista spotyka X-Men', z Ianem McKellenem jako starszym Magneto klamrującym fabułę – projekt anulowano m.in. przez strajk scenarzystów w latach 2007–2008.

Producent Simon Kinberg zasugerował studiu adaptację komiksu 'X-Men: First Class', jednak twórcy celowo odeszli od fabuły komiksu, uznając ją za zbyt podobną do 'Zmierzchu' i filmów Johna Hughesa.

Reżyser Bryan Singer pierwotnie miał wyreżyserować projekt i to on wpadł na pomysł osadzenia fabuły w czasach kryzysu kubańskiego, jednak ostatecznie z powodu pracy nad 'Jack the Giant Killer' pozostał jedynie producentem, a reżyserię przejął Matthew Vaughn.

Matthew Vaughn wraz ze swoją stałą współscenarzystką Jane Goldman przepisali scenariusz, wycinając m.in. wątek trójkąta miłosnego między Xavierem, Magneto i Moirą MacTaggert oraz postać Sunspota, na którą zabrakło czasu i budżetu.

Scenę akcji rozgrywającą się w śnie z obracającymi się pokojami usunięto ze scenariusza po premierze filmu 'Incepcja', by uniknąć podobieństw.

James McAvoy jako pierwszy dostał rolę Xaviera i po castingu osobiście testował chemię z każdym aktorem branym pod uwagę na rolę Magneto.

Rolę Sebastiana Shawa Vaughn zaproponował najpierw Markowi Strongowi, który ją odrzucił, zanim obsadzono Kevina Bacona.

Do roli Beasta wcześniej wybrano aktora Benjamina Walkera, który jednak zrezygnował, by zagrać na Broadwayu w musicalu 'Bloody Bloody Andrew Jackson', dzięki czemu rolę otrzymał Nicholas Hoult.

Reżyser rozważał swojego przyjaciela Dextera Fletchera do roli 'Człowieka w czarnym garniturze', ale studio uznało, że w obsadzie jest już zbyt wielu brytyjskich aktorów, a sam Fletcher wolał wyreżyserować film 'Wild Bill'.

Rebecca Romijn, wcześniej grająca dorosłą Mystique, pojawia się w filmie w krótkim, niepodpisanym w napisach cameo jako żart reżysera, nawiązujący do przemiany Raven w ikonę seksu tamtej epoki.

Hugh Jackman zagrał niepodpisany w napisach cameo jako Wolverine, wypowiadając w barze jedyne w filmie przekleństwo, na co przystał, bo pomysł 'brzmiał idealnie'.

Zdjęcia realizowano m.in. w Oksfordzie, na Pustyni Mojave i w Georgii, a wnętrza kręcono w Pinewood Studios oraz na planach 20th Century Fox w Los Angeles.

Wyspę Jekyll wybrano zamiast Tybee Island po tym, jak producent obejrzał lokalizacje w Google Earth i uznał, że woda przy Jekyll wygląda bardziej niebiesko; na plaży zasadzono palmy, które jednak zbrązowiały z powodu zimna i wymagały cyfrowej korekcji koloru.

Do połowy grudnia 2010 nakręcono dopiero połowę finałowej sceny, bo producenci uznali, że pierwotny plan klimaksu filmu się nie sprawdza – dodatkowe zdjęcia trwały aż do kwietnia 2011, zostawiając tylko trzy-cztery tygodnie na postprodukcję.

Zarówno okręt podwodny, jak i odrzutowiec X-Jet zbudowano na hydraulicznych platformach, by mogły się obracać podczas symulacji ruchu pojazdów.

Aktor Caleb Landry Jones cierpi na akrofobię, więc przygotowanie do scen lotu jego postaci Banshee wymagało długiego treningu z ekipą kaskaderską.

Charakteryzacja Jennifer Lawrence do niebieskiej postaci Mystique trwała osiem godzin, a pierwszego dnia makijaż spowodował u aktorki pęcherze na górnej części ciała.

Do sceny z labiryntem luster, w którym Magneto walczy z Shawem, ekipa efektów specjalnych inspirowała się słynną sceną walki w lustrzanym labiryncie z filmu 'Wejście smoka' z 1973 roku.

Ogon Azazela był w całości efektem komputerowym, mimo że reszta jego charakteryzacji, zaprojektowanej przez studio Spectral Motion, wymagała czterech godzin pracy makijażystów.

Kompozytor Henry Jackman, który wcześniej współpracował z Vaughnem przy 'Kick-Ass', inspirował się muzyką Johna Barry'ego, tworząc dla filmu 'eleganckie pop' brzmienie oraz motyw w stylu 'supermanowskim' rozciągnięty na wolniejsze tempo w dalszej części filmu.

Estetyka lat 60. w filmie była inspirowana filmami o Jamesie Bondzie z tamtej epoki, a napisy końcowe zaprojektowane przez studio Prologue Films czerpały z twórczości Saula Bassa i Maurice'a Bindera znanej z czołówek bondowskich.

Vaughn porównywał kreację Magneto do Seana Connery'ego jako Jamesa Bonda, zarówno pod względem stylu, jak i charakteru postaci - 'twardej, czarującej i bezwzględnej, ale też czułej'.