Germinal

Claude Berri chciał koniecznie obsadzić piosenkarza Renauda w roli Étienne'a Lantiera, jednak ten potrzebował trzech lat, by przyjąć propozycję.

Renaud zachował gorzkie wspomnienia z pracy przy filmie – uważał, że reżyser traktował go jak marionetkę, każąc mu powtarzać każdą kwestię dokładnie tak, jak on sam ją wypowiadał, bez możliwości wniesienia własnej interpretacji.

Film, który pierwotnie miał trwać 3 godziny 38 minut, został skrócony o kilka scen z udziałem Renauda, przez co jego zdaniem postać stała się niezrozumiała.

Większość statystów – łącznie osiem tysięcy osób – wybrano spośród byłych górników oraz ich synów i wnuków.

Produkcja kosztowała 165 milionów franków, co czyniło ją w tamtym czasie najdroższym filmem w historii francuskiego kina.

Region Nord-Pas-de-Calais przyznał dotację w wysokości 10 milionów franków, co umożliwiło rozpoczęcie realizacji projektu; po sukcesie filmu (sześć milionów widzów) Claude Berri chciał zwrócić te pieniądze, lecz przewodnicząca regionu doradziła mu zamiast tego założenie fundacji pomagającej mieszkańcom regionu w trudnej sytuacji finansowej zakładać własne firmy.

Kręcenie filmu przyczyniło się do ochrony kopalni Arenberg (otwartej w 1903 roku, zamkniętej w 1989), która została wpisana do rejestru zabytków w 1992 roku, a w 2012 roku znalazła się na liście światowego dziedzictwa UNESCO; zainspirowało to również jej przekształcenie od 2015 roku w ośrodek doskonałości w dziedzinie obrazu i mediów cyfrowych.

Dzięki pracy na planie Renaud odkrył folklor mieszkańców zagłębia górniczego Nord-Pas-de-Calais, co zainspirowało go do nagrania albumu 'Renaud cante el' Nord', za który otrzymał swoją pierwszą nagrodę Victoire de la musique w 1994 roku w kategorii najlepszy album muzyki tradycyjnej.

Corinne Masiero zaliczyła w tym filmie swój pierwszy epizod jako tancerka na balu; w wywiadzie przyznała, że zapamiętała ten czas głównie przez brak dyscypliny Gérarda Depardieu na planie.

Claude Berri poprzez ten film ponownie oddał hołd swojemu ojcu – rzemieślnikowi kuśnierzowi z przedmieścia Saint-Denis, który głosował na komunistów i walczył o lepszy świat.

Bez wyraźnego powodu w filmie zmieniono imiona postaci z powieści – Lénore i Estelle Maheu stały się Léonore i Maxime, a imię Chavala, nigdy nie ujawnione w powieści, pochodzi z przygotowawczych notatek Zoli do cyklu Rougon-Macquart i pada w filmie podczas apelu po katastrofie w kopalni.