Kasyno

Scenariusz oparty jest na książce reportera Nicholasa Pileggiego 'Casino: Love and Honor in Las Vegas', a pomysł na nią zrodził się, gdy Pileggi przeczytał w 1980 roku artykuł prasowy o kłótni domowej między postacią kasynową Frankiem 'Leftym' Rosenthalem a jego żoną Geri McGee.

Fikcyjny hotel Tangiers odzwierciedla historię prawdziwego Stardust Resort and Casino, kupionego w 1974 roku przez Argent Corporation za pieniądze z funduszu emerytalnego Teamsters, gdzie ujawniono jedną z największych afer wyłudzania pieniędzy (skimming) w historii FBI.

Scorsese namówił Pileggiego, by zamiast najpierw wydać książkę i potem robić na jej podstawie film, odwrócili kolejność i pracowali nad scenariuszem razem – zajęło im to pięć miesięcy pod koniec 1994 roku.

Twórcy musieli zmienić niektóre nazwy i sformułowania prawne, np. odnosić się do Chicago jako 'back home' oraz używać zwrotu 'adapted from a true story' zamiast 'based on a true story', by uniknąć problemów prawnych związanych z prawdziwymi postaciami.

Prawdziwy zdemaskowany mafioso i informator Frank Cullotta, który zainspirował postać Franka Marino, był doradcą technicznym filmu i zagrał w nim rolę płatnego zabójcy; początkowo nie chciał zgodzić się na scenę, w której jego postać bierze udział w zabójstwie braci Santoro, ale Scorsese przekonał go, że Nicky mógł zostać zwabiony na śmierć tylko przez zaufanego przyjaciela.

Zdjęcia kręcono nocą w prawdziwym kasynie Riviera w Las Vegas, a pobliski nieczynny hotel Landmark posłużył jako wejście do fikcyjnego kasyna Tangiers – producentka Barbara De Fina stwierdziła, że nie było sensu budować dekoracji, skoro można było filmować w prawdziwym kasynie.

Otwierającą scenę z wybuchającym samochodem Sama nakręcono trzykrotnie, a do filmu wykorzystano dopiero trzecie ujęcie.

Twórca czołówki Saul Bass zaprojektował sekwencję tytułową, która była jego ostatnią pracą – jej realizacja kosztowała 11 316 dolarów (bez honorarium dla Bassów), głównie z powodu eksperymentów potrzebnych do uzyskania ciągłej eksplozji i idealnie odwzorowanego toru lotu ciała.

Film pierwotnie otrzymał od amerykańskiej komisji ratingowej MPAA kategorię NC-17 z powodu drastycznej przemocy, przez co musiał zostać kilkukrotnie zmontowany, by obniżyć ocenę do R.

Film nakręcono w formacie Super 35, co pozwalało na łatwiejsze przystosowanie obrazu do emisji telewizyjnej, choć operator Robert Richardson był niezadowolony z jakości kopii i nie użył ponownie tego formatu aż do filmu Kill Bill: Volume 1.