Psychoza

Film jest luźno inspirowany sprawą Eda Geina, skazanego mordercy i profanatora grobów z Wisconsin, znanego z dominującej, zmarłej matki i pokoju-sanktuarium poświęconego jej pamięci.

Asystentka Hitchcocka, Peggy Robertson, przeczytała entuzjastyczną recenzję powieści Roberta Blocha i pokazała ją reżyserowi, mimo że czytelnicy w Paramount wcześniej odrzucili pomysł ekranizacji. Hitchcock kupił prawa do powieści za 9500 dolarów i podobno kazał wykupić wszystkie dostępne egzemplarze książki, by zachować niespodzianki fabuły.

Gdy Paramount odmówił Hitchcockowi zwyczajowego budżetu, zaproponował sfinansowanie filmu z własnej kieszeni przez swoją firmę Shamley Productions i nakręcenie go w Universal-International, rezygnując ze swojej standardowej gaży w zamian za 60% udziałów w negatywie filmu.

W powieści Norman Bates jest opisany jako otyły mężczyzna w średnim wieku i bardziej jawnie niestabilny psychicznie; scenarzysta Joseph Stefano uznał tę postać za mało sympatyczną, dopóki Hitchcock nie zaproponował obsadzenia Anthony'ego Perkinsa.

Film kręcono w czerni i bieli częściowo po to, by scena w prysznicu nie wyglądała zbyt krwawo, a także by obniżyć koszty produkcji poniżej miliona dolarów.

Wygląd domu Batesów wzorowano na obrazie Edwarda Hoppera 'House by the Railroad', przedstawiającym wiktoriański dom w stylu drugiego cesarstwa.

Anthony Perkins miał swobodę improwizacji, o ile nie wymagało to zmiany ustawienia kamery - to on wymyślił, że Norman Bates je cukierki kukurydziane (candy corn).

Podczas kręcenia zdjęć Hitchcock żartobliwie ukrywał różne wersje rekwizytu 'zwłok matki' w garderobie Janet Leigh, a ona zastanawiała się, czy robił to, by utrzymać ją w napięciu, czy by ocenić, która wersja bardziej przerazi widzów.

Scenę morderstwa w prysznicu kręcono od 17 do 23 grudnia 1959 roku, a Janet Leigh dwukrotnie przekładała jej realizację - najpierw z powodu przeziębienia, a potem menstruacji.

Bernard Herrmann napisał ścieżkę dźwiękową wyłącznie na orkiestrę smyczkową, wbrew prośbie Hitchcocka o muzykę jazzową, traktując jednolitą barwę smyczków jako odzwierciedlenie czarno-białej fotografii filmu.

Hitchcock później stwierdził, że 33% efektu filmu 'Psychoza' wynikało z muzyki Herrmanna, podkreślając jej kluczową rolę w budowaniu napięcia.

Cameo Hitchcocka w tym filmie pokazuje go w kapeluszu Stetson stojącego za oknem biura Marion - wybrał tę scenę, ponieważ mógł w niej wystąpić razem ze swoją córką Pat Hitchcock, grającą koleżankę Marion z pracy.

Hitchcock wprowadził niezwykłą jak na tamte czasy politykę zakazu wpuszczania widzów do kina po rozpoczęciu seansu, co początkowo budziło opór właścicieli kin, lecz po pierwszym dniu okazało się skutecznym zabiegiem promocyjnym generującym długie kolejki.

Krytyczka C. A. Lejeune z 'The Observer' była tak oburzona filmem, że wyszła z kina przed jego końcem i na stałe zrezygnowała ze stanowiska krytyka filmowego.