Poza doliną lalek

Film miał być początkowo bezpośrednim sequelem 'Doliny lalek' z 1967 roku, ale ostatecznie przekształcono go w satyryczne rozwinięcie oryginału. Studio Fox zatrudniło reżysera Russa Meyera po sukcesie jego niezależnego filmu X 'Vixen!', a scenarzysta Dorothy Kingsley i wcześniejsze wersje scenariusza (m.in. Jean Holloway) zostały odrzucone.

Krytyk filmowy Roger Ebert, przyjaciel Meyera, wziął pięciotygodniowy urlop z Chicago Sun-Times, by napisać scenariusz razem z reżyserem – napisali 127-stronicowy zarys w 10 dni, a sam scenariusz w trzy tygodnie, mimo że żaden z nich nie czytał powieści Jacqueline Susann.

Postać ekscentrycznego producenta muzycznego Z-Mana była luźno wzorowana na prawdziwym producencie Philu Spectorze, który ponad trzy dekady później został skazany za morderstwo – co dziwnie przypomina finałową scenę filmu.

Postać bokserskiego mistrza Randy'ego Blacka była luźno wzorowana na prawdziwym mistrzu wagi ciężkiej Muhammadzie Alim.

Brutalne, krwawe zakończenie filmu, którego nie było w pierwotnym scenariuszu, zostało zainspirowane prawdziwymi zbrodniami rodziny Mansona (morderstwa Tate-LaBianca) – zdjęcia rozpoczęły się 2 grudnia 1969, wkrótce po tych wydarzeniach, a wśród ofiar była Sharon Tate, gwiazda oryginalnej 'Doliny lalek'.

Postacie Susan Lake i Baxtera Wolfe'a w oryginalnym szkicu scenariusza nazywały się Anne Welles i Lyon Burke – dokładnie jak bohaterowie 'Doliny lalek'. Po pozwie Jacqueline Susann przeciwko 20th Century Fox postacie zostały przemianowane i przeobsadzone, a aktorka Barbara Parkins, pierwotnie związana kontraktem z filmem, została nagle usunięta z projektu.

Cynthia Myers, modelka Playboya, zagrała jedną z dziewcząt odkrywających swój lesbijski związek, a Pam Grier zadebiutowała na ekranie jako statystka w scenie imprezowej.

Ponieważ film kręcono bardzo szybko, niektóre decyzje fabularne – jak ujawnienie, że Z-Man jest kobietą przebraną za mężczyznę – podejmowano na bieżąco, bez możliwości dopasowania do już nakręconych scen.

Meyer reżyserował aktorów z kamienną twarzą, poważnie omawiając motywacje w każdej scenie, przez co aktorzy nie byli pewni, czy ich dialogi mają być komiczne – bali się zapytać go wprost i zamiast tego pytali o to Eberta.

Muzykę do filmu skomponował głównie Stu Phillips, który zaadaptował 'Ucznia czarnoksiężnika' Paula Dukasa na potrzeby psychodelicznej sceny w domu Z-Mana. Członkowie fikcyjnego zespołu The Carrie Nations ani nie śpiewali, ani nie grali na instrumentach – wokale podłożyły Lynn Carey i Barbara Robison z zespołu Peanut Butter Conspiracy.

Mimo budżetu jedynie 900 000 dolarów i kategorii X, film zarobił dziesięciokrotnie więcej w samych Stanach Zjednoczonych, a produkcja ta wraz z filmem 'Myra Breckinridge' przyczyniła się do usunięcia Richarda Zanucka ze stanowiska szefa studia Fox.

Jacqueline Susann pozwała studio Fox na 10 milionów dolarów za zszarganie jej reputacji, twierdząc, że film jest skandalicznym filmem eksploatacyjnym pełnym nagości. Proces zakończył się dopiero po jej śmierci w 1974 roku, a jej spadkobiercy wygrali w 1975 roku wyrok na 2 miliony dolarów.