Pomysł na film wywodzi się z wyimaginowanego przyjaciela, którego Steven Spielberg stworzył sobie po rozwodzie rodziców w 1960 roku.
Koncepcja E.T. narodziła się z porzuconego projektu 'Night Skies', w którym złowrogie kosmity terroryzowały rodzinę - Spielberg opowiedział o nim Melisie Mathison, a wątek przyjaznej istoty imieniem Buddy, zaprzyjaźniającej się z autystycznym dzieckiem, zainspirował postać E.T.
Scenariusz odrzuciła wytwórnia Columbia Pictures, uznając projekt za mało komercyjny i 'zbyt mało straszny'; Universal Pictures kupiło prawa za milion dolarów, a Columbia zachowała 5% udziału w zyskach z filmu.
Do roli Elliotta przesłuchano setki chłopców, ale to Jack Fisk polecił Henry'ego Thomasa, który zagrał w jego filmie 'Raggedy Man'; podczas przesłuchania improwizowanej sceny chłopiec wywołał u siebie łzy, myśląc o swoim zmarłym psie.
Robert MacNaughton przesłuchiwał się aż osiem razy do roli Michaela, a Ralph Macchio był rozważany do roli Tylera, zanim rolę tę otrzymał C. Thomas Howell.
Głos E.T. w większości nagrała Pat Welsh, wieloletnia palaczka dwóch paczek papierosów dziennie, co nadało jej głosowi specyficzną barwę; do stworzenia głosu istoty nagrano też m.in. Spielberga, aktorkę Debrę Winger, śpiącą żonę reżysera chorą na przeziębienie oraz odgłosy szopów, wydr i koni.
Kostium E.T. noszony był na zmianę przez dwoje karłowatych aktorów oraz 12-letniego Matthew DeMeritta, urodzonego bez nóg, który chodził na rękach, grając sceny, w których istota poruszała się niezdarnie.
Film kręcono pod fałszywym tytułem 'A Boy's Life', by nikt nie mógł ukraść fabuły - aktorzy czytali scenariusz za zamkniętymi drzwiami, a cała ekipa nosiła identyfikatory.
Wbrew zwyczajowej praktyce, film nakręcono w kolejności chronologicznej, by ułatwić młodym aktorom przekonujące emocjonalnie sceny, zwłaszcza pożegnanie z E.T. na końcu.
Firma Mars odmówiła zgody na użycie cukierków M&M's, obawiając się, że E.T. przestraszy dzieci, więc produkcja skorzystała z Reese's Pieces firmy Hershey, co znacząco zwiększyło sprzedaż tych cukierków.
Scena z Harrisonem Fordem jako dyrektorem szkoły, karcącym Elliotta, została wycięta w postprodukcji i jego twarz nigdy nie jest w niej pokazana; fragment ten trafił jedynie na wydanie LaserDisc z 1996 roku.
Animatronikę E.T. zaprojektował Carlo Rambaldi, inspirując się m.in. twarzami Carla Sandburga, Alberta Einsteina i Ernesta Hemingwaya, a rozciągliwą szyję zawdzięcza własnemu obrazowi 'Women of Delta'; lalka powstawała trzy miesiące i kosztowała 1,5 mln dolarów.
Kompozytor John Williams tak bardzo spodobał się fragment muzyki do finałowego pościgu, że Spielberg zmontował tę scenę pod już gotową ścieżkę dźwiękową.
Film wyprzedził 'Gwiezdne wojny' i stał się najbardziej kasowym filmem wszech czasów, tytuł ten utrzymał przez jedenaście lat, aż do premiery innego filmu Spielberga - 'Parku Jurajskiego' w 1993 roku.
Podczas premierowego weekendu film otrzymał rzadko przyznawaną ocenę 'A+' od CinemaScore, jako pierwszy film w historii tego badania.
Reżyser Richard Attenborough, którego film 'Gandhi' pokonał E.T. w kategorii najlepszego filmu na Oscarach, przyznał publicznie, że to E.T. powinien był wygrać tę nagrodę.
W 2002 roku, z okazji 20. rocznicy premiery, powstała 'Special Edition' filmu z cyfrowo zmienionymi scenami - m.in. broń trzymana przez agentów rządowych została zastąpiona walkie-talkie, co wywołało krytykę i kpiny w odcinku serialu 'South Park'.
Indyjski reżyser Satyajit Ray oskarżył twórców E.T. o zaczerpnięcie pomysłów z jego nienakręconego scenariusza 'The Alien' z 1967 roku, którego kopie krążyły w Hollywood; Ray ostatecznie nie złożył pozwu, uznając, że historia została wystarczająco zmieniona.
