Zagubiona autostrada

Lynch natknął się na wyrażenie „lost highway” w książce Barry'ego Gifforda „Night People” i to właśnie ta fraza zainspirowała go do stworzenia filmu; obaj wcześniej współpracowali przy „Dzikości serca”.

Lynch i Gifford odrzucili swoje wstępne pomysły na fabułę, a ostateczny scenariusz powstał, gdy Lynch podczas ostatniej nocy zdjęć do „Twin Peaks: Ogniu, krocz ze mną” wpadł na myśl o kasetach wideo i małżeństwie w kryzysie; napisanie scenariusza zajęło im miesiąc.

Film był częściowo inspirowany procesem O.J. Simpsona i tym, jak potrafił on wrócić do normalnego życia mimo oskarżeń - Lynch wspominał, że odkrycie terminu „fuga dysocjacyjna” pomogło mu ukształtować sens filmu.

Scena, w której Fred słyszy przez domofon słowa „Dick Laurent nie żyje”, została zainspirowana rzeczywistym zdarzeniem w domu Lyncha - reżyser sądził, że nieznajomy pomylił jego dom z domem sąsiada, aktora Davida Landera.

Robert Blake, obsadzony jako Mystery Man, sam wymyślił wygląd swojej postaci - obciął krótko włosy, przedzielił je na środku, ogolił brwi i nałożył biały makijaż w stylu kabuki, co zachwyciło Lyncha.

Robert Loggia wcześniej ubiegał się o rolę Franka Bootha w „Blue Velvet”, a scena furii drogowej Pana Eddy'ego została zainspirowana prawdziwym incydentem, gdy Loggia, dowiedziawszy się o przegranej roli na rzecz Dennisa Hoppera, urządził Lynchowi tyradę pełną przekleństw.

Film zawiera ostatnie role filmowe Roberta Blake'a, Jacka Nance'a oraz komika Richarda Pryora.

Sceny w rezydencji Freda i Renee kręcono w prawdziwym domu Lyncha, który został specjalnie przebudowany - dodano korytarz prowadzący do sypialni, a fasadę zmieniono na wąskie okna, by ograniczyć perspektywę bohatera.

Sceny w Lost Highway Hotel kręcono w Amargosa Opera House and Hotel w Dolinie Śmierci, a niektóre plenery i sceny z jazdą samochodem powstały w Griffith Park w Los Angeles.

Scena erotyczna między Patricią Arquette a Balthazarem Gettym na pustyni była kręcona na suchym dnie jeziora 20 mil od Baker jako zamknięty plan filmowy, dostępny tylko dla kluczowych członków ekipy - Arquette, czując się nieśmiała, była chroniona przez ekipę gotową w każdej chwili podać jej szlafrok.

Transformacja Freda w Pete'a nie została zrealizowana cyfrowo, lecz za pomocą efektów praktycznych - charakteryzator skonstruował sztuczną głowę pokrytą sztuczną tkanką mózgową, którą przeplatano z ujęciami Billa Pullmana.

Ostateczna scena pościgu samochodowego została nakręcona dwiema kamerami pracującymi z różną liczbą klatek na sekundę, a materiał następnie przyspieszono, by scena wyglądała bardziej agresywnie.

Ścieżkę dźwiękową współprodukował Trent Reznor z Nine Inch Nails, a utwory „The Perfect Drug” i „Driver Down” zostały skomponowane specjalnie na potrzeby filmu.

Piosenkę „Eye” zespołu Smashing Pumpkins napisał Billy Corgan po tym, jak Lynch odrzucił wczesną wersję utworu „Tear”, który później trafił na album Adore.

Utwory Rammstein „Rammstein” i „Heirate Mich” trafiły do filmu, ponieważ Lynch słuchał albumu Herzeleid podczas poszukiwania lokacji zdjęciowych.

Film odniósł porażkę kasową, zarabiając jedynie 3,8 miliona dolarów przy budżecie 15 milionów, mimo że krytycy Gene Siskel i Roger Ebert dali mu „dwa kciuki w dół”, co Lynch później żartobliwie nazywał „dwoma dodatkowymi powodami, by go obejrzeć”.

Twórczość Lyncha, a w szczególności „Zagubiona autostrada”, była inspiracją dla serii gier wideo Silent Hill, zwłaszcza dla „Silent Hill 2” z 2001 roku.

W 2003 roku austriacka kompozytorka Olga Neuwirth zaadaptowała film jako operę z librettem Elfriede Jelinek.