Ian Fleming napisał pierwotnie historię Dr. No jako zarys telewizyjny dla producenta Henry'ego Morgenthau III, mający promować jamajski przemysł turystyczny.
Producenci chcieli początkowo nakręcić jako pierwszy film ósmą powieść, 'Thunderball', ale trwający spór prawny między współautorem scenariusza Kevinem McClory a Ianem Flemingiem zmusił ich do wyboru 'Dr. No'.
Ze względu na niski budżet zatrudniono tylko jednego montażystę dźwięku zamiast standardowych dwóch, a wiele elementów scenografii wykonano tanimi metodami, np. biuro M miało kartonowe malowidła i drzwi pokryte plastikiem imitującym skórę.
Akwarium w bazie Dr. No nie było prawdziwe – wykorzystano powiększone zdjęcia stada złotych rybek, a w dialogu Bonda dodano żartobliwą uwagę o ich powiększeniu, by wytłumaczyć nienaturalny rozmiar.
Scenograf Ken Adam namalował w ciągu jednego weekendu kopię obrazu Goi 'Portret księcia Wellington', który w rzeczywistości został właśnie skradziony z National Gallery – kopia posłużyła też do celów promocyjnych filmu.
O rolę Jamesa Bonda ubiegali się m.in. Cary Grant, James Mason, Richard Johnson, Patrick McGoohan, David Niven i Rod Taylor, ale wszyscy odrzucili propozycję lub zostali odrzuceni z różnych powodów.
Zorganizowano konkurs na odnalezienie aktora do roli Bonda, którego zwycięzcą został model Peter Anthony, jednak nie poradził sobie z rolą, co ostatecznie doprowadziło do zaangażowania Seana Connery'ego.
Reżyser Terence Young zabrał Seana Connery'ego do swojego krawca i fryzjera oraz wprowadził go w wykwintne życie Londynu, ucząc go elegancji i pewności siebie, które miały ukształtować wizerunek Bonda.
Ursula Andress została wybrana do roli Honey Ryder zaledwie dwa tygodnie przed rozpoczęciem zdjęć, a jej silny szwajcarsko-niemiecki akcent sprawił, że jej kwestie zostały później zdubbingowane przez Nikki van der Zyl.
Ian Fleming chciał, by rolę Dr. No zagrał jego przyjaciel Noël Coward, ale ten odpowiedział żartobliwie 'No! No! No!', a fleming rozważał także swojego kuzyna Christophera Lee, choć producenci wybrali już Josepha Wisemana.
Podczas sceny z tarantulą kaskader Bob Simmons uznał ją za najbardziej przerażającą kaskaderską scenę w swojej karierze, ponieważ pająk chodził bezpośrednio po nim, gdy zastąpił Seana Connery'ego w ujęciach zbliżeniowych.
Podczas sceny pościgu samochodowego Sean Connery sam nalegał na wykonanie kaskaderskiego wjazdu pod dźwigiem budowlanym, mając zaledwie kilka centymetrów luzu – manewr niemal go zabił.
Scena, w której kraby miały atakować Honey, została zmieniona na tonięcie bohaterki, ponieważ zamrożone kraby przywiezione z Karaibów poruszały się zbyt mało podczas kręcenia.
Charakterystyczna sekwencja lufy pistoletu, powtarzana we wszystkich kolejnych filmach o Bondzie, została nakręcona w sepii za pomocą kamery otworkowej umieszczonej wewnątrz lufy kalibru .38, a rolę Bonda w tym ujęciu zagrał kaskader Bob Simmons.
Słynny 'James Bond Theme' skomponował Monty Norman na podstawie własnej wcześniejszej kompozycji, a zaaranżował go John Barry, który nie otrzymał za to oficjalnego uznania mimo późniejszych sporów sądowych na ten temat.
Watykan potępił film jako 'niebezpieczną mieszankę przemocy, wulgarności, sadyzmu i seksu', a Kreml uznał Bonda za uosobienie kapitalistycznego zła – obie kontrowersje zwiększyły jednak zainteresowanie publiczności filmem.
Prezydent John F. Kennedy, będąc fanem powieści Iana Fleminga, poprosił o prywatny pokaz 'Dr. No' w Białym Domu.
Bikini noszone przez Ursulę Andress w filmie wywołało ogromny wzrost sprzedaży strojów dwuczęściowych i uczyniło ją międzynarodową gwiazdą; oryginalny kostium sprzedano na aukcji w 2001 roku za 61 500 dolarów.
