W obliczu śmierci

Film pierwotnie miał być prequelem serii - pomysł ten powrócił dopiero przy rebootowym Casino Royale z 2006 roku.

Do roli Bonda przymierzano wielu aktorów, m.in. Sama Neilla, Pierce'a Brosnana, Mela Gibsona i Antony'ego Hamiltona - tego ostatniego producent Broccoli miał się wahać obsadzić, ponieważ w prawdziwym życiu Hamilton był gejem, a rola Bonda wymagała uwodzicielskiego wizerunku.

Rola trafiła do Pierce'a Brosnana, lecz stacja NBC w ostatniej chwili wykorzystała opcję w jego kontrakcie, by przedłużyć serial Remington Steele, co zmusiło Broccolego do wycofania oferty - Brosnan zagrał Bonda dopiero w 1995 roku.

Rolę Bonda ostatecznie przyjął Timothy Dalton, namówiony przez Danę Broccoli - aktor zdecydował się zagrać dopiero podczas przesiadki na lotnisku w Miami, dzwoniąc z hotelu do producentów.

Angielski aktor Robert Bathurst przeszedł przesłuchanie do roli Bonda, choć w rzeczywistości miało to jedynie przekonać wahającego się Daltona do przyjęcia roli poprzez sugerowanie, że wciąż trwają castingi innych kandydatów.

Postać generała Gogola miała pierwotnie odgrywać większą rolę w intrydze Koskowa, ale ze względu na chorobę aktora Waltera Gotella zastąpiono ją nowo stworzoną postacią generała Puszkina - był to ostatni występ Gogola w serii bondowskiej.

Morten Harket, wokalista zespołu a-ha wykonującego piosenkę tytułową, odmówił zagrania drobnej roli pomagiera złoczyńcy, uznając, że chciano obsadzić go głównie ze względu na popularność, a nie umiejętności aktorskie.

Skoki spadochronowe do sceny otwierającej wykonali kaskaderzy B. J. Worth i Jake Lombard w trudnych warunkach terenowych i wietrznych, kręcąc całość w jeden dzień zamiast planowanego użycia dźwigów.

Samolot używany w scenach z Gibraltaru i Afganistanu w rzeczywistości należał do hiszpańskich sił powietrznych, mimo że w filmie oznaczono go jako maszynę RAF, a później jako radziecką.

Podczas trzydniowych zdjęć do walki między Bondem a Necrosem kaskader Bill Weston złamał palec, a w pewnym momencie został nawet nieumyślnie znokautowany przez partnera z planu, Andreasa Wisniewskiego.

Sceny rozgrywające się w Bratysławie kręcono w rzeczywistości w Wiedniu - zewnętrzne ujęcia sali koncertowej pokazują Volksoper, a wnętrza nagrano w Sofiensäle.

Film był ostatnim, do którego muzykę skomponował John Barry, a ścieżka dźwiękowa jako jedna z pierwszych łączyła sekwencyjne elektroniczne rytmy z tradycyjną orkiestrą.

Piosenka tytułowa, napisana wspólnie z Pålem Waaktaarem z zespołu a-ha, istnieje w dwóch wersjach, ponieważ zespół i John Barry nie potrafili dobrze ze sobą współpracować - wersja Barry'ego trafiła na oficjalną ścieżkę dźwiękową, a wersja zespołu na ich album Stay on These Roads.

W filmie po raz pierwszy w serii wykorzystano różne piosenki na czołówce i napisach końcowych - utwór końcowy „If There Was A Man” wykonał zespół The Pretenders z Chrissie Hynde na wokalu.

Użycie symbolu Czerwonego Krzyża na pojazdach i opakowaniach narkotyków przemytników w filmie wywołało protesty organizacji Czerwonego Krzyża, a brytyjski oddział próbował nawet pozwać producentów, co skłoniło twórców do dodania na początku filmu odpowiedniego zastrzeżenia.

Premiera filmu w Odeon Leicester Square w Londynie 29 czerwca 1987 roku odbyła się w obecności Księcia i Księżnej Walii, a film ustanowił rekord otwarcia weekendowego dla serii Bonda w USA, zarabiając 11 milionów dolarów.

Późniejsze recenzje były znacznie bardziej pozytywne niż pierwotne - w retrospektywnych rankingach film uznano nawet za najlepszy w całej serii według niektórych krytyków, chwaląc bardziej stonowaną i poważną interpretację Bonda przez Timothy'ego Daltona.