Wolverine

Pomysł na fabułę osadzoną w Japonii pojawił się już przy okazji X-Men Origins: Wolverine – w jednej ze scen po napisach Logan siedzi w barze w Japonii, co zapowiadało dalszy kierunek historii.

Inspiracją dla filmu była limitowana seria komiksowa Chrisa Claremonta i Franka Millera z 1982 roku, którą Hugh Jackman uważa za swoją ulubioną historię o Wolverine'ie.

Reżyserię pierwotnie miał objąć Darren Aronofsky, jednak wycofał się z projektu w marcu 2011 roku, tłumacząc to niechęcią do spędzenia niemal roku poza domem z dala od rodziny; produkcję dodatkowo opóźniło trzęsienie ziemi i tsunami w Tōhoku.

O rolę Wolverine'a w kontekście reżyserii ubiegał się także Guillermo del Toro, dla którego japoński wątek komiksowy był ulubioną historią o postaci, jednak po spotkaniu z Jackmanem i szefem Foxu zrezygnował, nie chcąc poświęcać 2-3 lat życia na ten projekt.

Rolę Viper miała pierwotnie zagrać Jessica Biel, jednak negocjacje między aktorką a 20th Century Fox zakończyły się niepowodzeniem i ostatecznie postać zagrała Swietłana Chodczenkowa.

Reżyser Shawn Levy, który później nakręcił Jackmana jako Wolverine'a w filmie Deadpool & Wolverine, odmówił reżyserowania The Wolverine, ponieważ chciał realizować oryginalne projekty.

Hugh Jackman przygotowując się do roli jadł sześć posiłków dziennie i skontaktował się z Dwayne'em Johnsonem po porady dotyczące budowania masy mięśniowej, co obejmowało spożywanie около 6000 kalorii dziennie przez pół roku.

Zdjęcia realizowano głównie w Nowej Południowej Walii w Australii oraz w Tokio i Fukuyamie w Japonii, a scena obozu jenieckiego z Nagasaki została nakręcona w Bonna Point Reserve w Kurnell.

Aby odtworzyć wybuch bomby atomowej nad Nagasaki, twórcy efektów specjalnych studiowali zjawiska naturalne, takie jak wybuchy wulkanów, zamiast korzystać z archiwalnych nagrań eksplozji atomowych.

Do sceny z niedźwiedziem w Jukonie stworzono zarówno cyfrową wersję zwierzęcia, jak i 12-stopowego animatronicznego niedźwiedzia użytego w ujęciach jego śmierci.

Scenę walki na dachu pędącego pociągu kręcono na linach nad zielonym ekranem, a ruchome tło filmowano metodą przypominającą Google Street View, używając ośmiu kamer Red Epic zamontowanych na samochodzie jadącym z prędkością 60 km/h, co po przyspieszeniu w postprodukcji dawało wrażenie prędkości 300 km/h.

Srebrny Samuraj został oparty na modelu wydrukowanym w 3D i pomalowanym na chrom metodą elektrolizy, a jego ruchy odegrał kaskader Shane Rangi na szczudłach w kombinezonie do motion capture.

Muzykę do filmu skomponował Marco Beltrami, który wcześniej współpracował z Jamesem Mangoldem przy filmie 3:10 to Yuma, a ścieżkę dźwiękową nagrała 85-osobowa orkiestra Hollywood Studio Symphony.

Scena po napisach z udziałem Magneto i Profesora X została napisana przez Simona Kinberga i Bryana Singera jako sposób na ponowne wprowadzenie Patricka Stewarta do uniwersum przed premierą X-Men: Days of Future Past.

Film krytykowano głównie za finałowy akt z walką z Srebrnym Samurajem – sam Mangold przyznał później, że studio chciało bardziej efektownej, komputerowo generowanej akcji, by dorównać innym blockbusterom tamtego roku, takim jak Thor: Mroczny świat czy Man of Steel.