Bogowie Ulicy

David Ayer, twórca i reżyser filmu, dorastał w South Central Los Angeles i miał wielu przyjaciół pracujących w policji LAPD, co zainspirowało go do stworzenia historii.

W przeciwieństwie do swoich wcześniejszych scenariuszy o skorumpowanych policjantach, Ayer chciał tym razem pokazać uczciwą i etyczną pracę policji, skupiając się na przyjaźni między partnerami. Scenariusz napisał w zaledwie sześć dni w grudniu 2010 roku.

Jaime FitzSimons, wieloletni przyjaciel Ayera i były policjant LAPD, był doradcą technicznym filmu, a jego własne doświadczenia zawodowe zainspirowały kilka wątków fabularnych.

Jake Gyllenhaal jako pierwszy dołączył do obsady – po otrzymaniu scenariusza przeczytał go w godzinę i od razu skontaktował się z Ayerem.

Gyllenhaal i Michael Peña nie zaprzyjaźnili się od razu, ale zbliżyli się do siebie stopniowo podczas wspólnego pięciomiesięcznego treningu i pracy na planie.

Aktorzy przeszli pięciomiesięczne, intensywne przygotowanie pod okiem Jaime'ego FitzSimonsa, obejmujące dwunastogodzinne patrole z prawdziwymi funkcjonariuszami nawet trzy razy w tygodniu oraz szkolenie z walki wręcz, taktyki policyjnej i broni.

Podczas swojego pierwszego patrolu z policją Jake Gyllenhaal był świadkiem morderstwa podczas nalotu narkotykowego, obserwując je incognito z tylnego siedzenia radiowozu LAPD.

Zdjęcia kręcono na miejscu w South Central Los Angeles, głównie w rejonie działania jednostki Newton Division LAPD, jednym z najbardziej niebezpiecznych i opanowanych przez gangi obszarów miasta. Film nakręcono w ciągu 22 dni w sierpniu 2011 roku przy budżecie około 7,5 miliona dolarów.

Film łączył styl found footage z tradycyjnym filmowaniem – większość scen rejestrowano jednocześnie czterema kamerami, w tym kamerą trzymaną ręcznie przez samego Gyllenhaala, kamerami przypiętymi do kamizelek aktorów oraz kamerą deskową w radiowozie.

Nakręcono alternatywne zakończenie filmu, w którym obaj główni bohaterowie giną, jednak Ayer ostatecznie zdecydował się zachować oryginalne zakończenie.

Film odniósł szczególny sukces wśród widzów latynoskich, którzy stanowili 32% publiczności w weekend otwarcia w USA, co przyczyniło się do jego popularności dzięki poczcie pantoflowej.