Mała Miss

Rola Franka, studenta zajmującego się Proustem, który popełnia samobójstwo, została napisana z myślą o Billu Murrayu, a ponadto studia naciskały, aby rolę grał Robin Williams.

Gdy Steve Carell został obsadzony w roli Franka, był stosunkowo nieznany w Hollywood, mimo pracy w The Daily Show, a producenci obawiali się, że nie jest wystarczająco znany ani nie ma wystarczającego doświadczenia aktorskiego.

Reżyserzy castingu podróżowali po "wszystkich krajach anglojęzycznych" szukając aktorki do roli Olive i ostatecznie wybrali Abigail Breslin po przesłuchaniu, gdy miała sześć lat.

Paul Dano został obsadzony w roli Dwayne'a dwa lata przed rozpoczęciem zdjęć i jako przygotowanie do roli przez kilka dni przebywał w milczeniu, tak jak jego postać.

Scenarzysta Michael Arndt napisał pierwszy szkic scenariusza między 23 a 26 maja 2000 roku i pierwotnie planował sam go sfilmować kamerą wideo i kilkoma tysiącami dolarów.

Scenariusz osadzony był początkowo w podróży wzdłuż wschodniego wybrzeża, od Maryland do Florydy, ale zmieniono go na trasę z Nowego Meksyku do Kalifornii ze względów budżetowych.

Focus Features próbowała skoncentrować historię na postaci Richarda Hoovera i zwolniła Arndta, gdy się sprzeciwił, zatrudniając innego scenarzystę; Arndt został ponownie zatrudniony kilka tygodni później i po dwóch latach preprodukcji Focus Features porzuciła projekt w 2004 roku, aż producent Marc Turtletaub odkupił prawa i sfinansował budżet 8 milionów dolarów.

Postać Stana Grossmana, graną przez Bryana Cranstona, Arndt włączył jako hołd dla filmu Fargo.

Zdjęcia rozpoczęły się 6 czerwca 2005 roku i trwały 30 dni w Arizonie i południowej Kalifornii, filmując sceny w tej samej kolejności chronologicznej co scenariusz.

Koniec filmu został przerobiony i nagrany w grudniu 2005 roku, zaledwie kilka tygodni przed premierą na Festiwalu Sundance.

Film jest poświęcony Rebeccy Annitto, niecce producenta Petera Sarafa i staż w scenach restauracyjnych i sklepowych, która zginęła w wypadku samochodowym 14 września 2005 roku.

Do scen podróży użyto pięciu furgonek Volkswagen T2; trzy miały silniki, a dwie były zamontowane na przyczepach do różnych potrzeb produkcyjnych.

Wiele problemów mechanicznych furgonki pokazanych w filmie (połamane sprzęgło, zablokowany klakson, drzwi, które się opadają) było oparte na rzeczywistych doświadczeniach, które Arndt przesłuchał jako dziecko z tym samym typem pojazdu.

Aktor Greg Kinnear opisał filmowanie scen jazdy jako niebezpieczne, ponieważ jechał z prędkością około 80 km/h w Volkswagenie z 1971 roku bez poduszek powietrznych z boku, podczas gdy ciężarówka z kamerą ustawiła się przed pojazdem.

Podczas scen, w których postać granego przez Alana Arkina mówiła wiele przekleństw, Abigail Breslin nosiła słuchawki i nie mogła słyszeć dialogów, tak jak jej postać w fabule; poznała te kwestie dopiero po obejrzeniu ukończonego filmu.

Prawie wszystkie dziewczynki, które grały uczestniczki konkursu piękności, z wyjątkiem Abigail Breslin, były weterankami rzeczywistych konkursów i powtórzyły na ekranie te same numery, które robiły w prawdziwym życiu.

Aby nadać Olive bardziej pucołowaty wygląd, Abigail Breslin musiała nosić wypchany kostium podczas zdjęć i spędziła dwa tygodnie przygotowując finałową choreografię z choreografem.

Zespół DeVotchKa z Denver skomponował muzykę wraz z kompozytorem Mychaelem Danną, ponownie wykorzystując wcześniejsze piosenki zespołu, takie jak "How It Ends", która stała się "The Winner Is".

Oryginalny scenariusz Arndta wymagał piosenki "Peach" Prince'a do sceny konkursu, ale podczas zdjęć tymczasowo użyto "Gimme All Your Lovin'" ZZ Top, zanim w postprodukcji wybrano "Super Freak" Ricka James'a, zremixowaną przez producenta ROCAsound.

Po premierze na Sundance w stycznia 2006 roku Fox Searchlight Pictures nabyła światowe prawa do dystrybucji za 10,5 miliona dolarów plus 10% przychodów brutto, w ciągu mniej niż jednego dnia po pokazie, jednej z największych operacji w historii festiwalu.

Podczas ceremonii Oscarów pojawiła się kontrowersja, ponieważ Akademia pozwala wyróżnić tylko trzech producentów na film, zostawiając dwóch z pięciu producentów Little Miss Sunshine, chociaż Producers Guild of America uhonorował wszystkich pięciu; to doprowadziło do tego, że Akademia zezwoliła wyjątki od 2007 roku.