Nostalgia Anioła

Prawa do filmowej adaptacji powieści Alice Sebold nabyła firma Film4 Productions już w maju 2000 roku, jeszcze przed zakończeniem pisania manuskryptu książki.

Pierwotnie za reżyserię i scenariusz odpowiadała Lynne Ramsay, która chciała stworzyć wersję znacznie bardziej wierną powieści niż finalny film Petera Jacksona.

W 2012 roku Lynne Ramsay wyznała, że nie znosiła sielankowej wizji nieba w stylu 'My Little Pony', a w jej scenariuszu scen z Susie w niebie w ogóle nie było – były to jedynie wyobrażenia ojca dziewczynki, który w jej wersji nigdy nie podejrzewał sąsiada o zabójstwo, a nawet się z nim zaprzyjaźniał.

Rolę ojca Susie miał pierwotnie zagrać Ryan Gosling, który na potrzeby postaci przybrał na wadze i zapuścił brodę, jednak Peter Jackson zwolnił go w dniu rozpoczęcia zdjęć, uznając, że aktor źle wpasował się w postać, ostatecznie rolę przejął Mark Wahlberg.

Saoirse Ronan i jej rodzina byli początkowo niechętni, aby zagrała główną rolę ze względu na drastyczną tematykę filmu, ale zgodzili się po spotkaniu z Peterem Jacksonem.

Stanley Tucci przygotowywał się do roli seryjnego mordercy, oglądając dokumenty i czytając książki profilera kryminalnego Johna E. Douglasa, choć jego żona odradzała mu przyjęcie tej roli, uważając temat za zbyt wstrząsający.

Rolę Ruth Connors Peter Jackson obsadził po poszukiwaniach na całym świecie, wybierając ostatecznie nieznaną nowozelandzką aktorkę Carolyn Dando, która wcześniej pracowała jako kelnerka.

Zdjęcia rozpoczęły się w październiku 2007 roku w amerykańskim stanie Pensylwania oraz w Nowej Zelandii, gdzie większość scen studyjnych nakręcono w Stone Street Studios.

Po testowych pokazach dla publiczności Peter Jackson dokręcił nowe ujęcia scen śmierci mordercy, gdyż widzowie uznali pierwotną wersję za niewystarczająco brutalną, jednocześnie starając się utrzymać film w granicach kategorii PG-13.

Muzykę do filmu skomponował Brian Eno na sugestię Fran Walsh, wielkiej fanki jego twórczości; Jackson chciał jedynie wykorzystać dwa jego wczesne utwory, ale zdziwiony zgodził się, gdy Eno zaproponował skomponowanie całej ścieżki dźwiękowej.

Na potrzeby zakończenia filmu Brian Eno odnalazł niedokończone demo z 1973 roku i ponownie połączył siły z tym samym wokalistą, aby stworzyć finalną wersję utworu – jak sam skomentował, piosenka z 1973 roku została ostatecznie dokończona w 2008 roku.

Tworząc wizję nieba Susie osadzoną w realiach 1973 roku, Peter Jackson przeglądał archiwa telewizyjnego programu The Partridge Family, by znaleźć inspirację.

Brytyjska komisja klasyfikacji filmów (BBFC) odnotowała 24 skargi na przyznaną filmowi kategorię wiekową – więcej niż dla jakiegokolwiek innego filmu w 2010 roku.