Bliskie spotkania trzeciego stopnia

Steve McQueen był pierwszym kandydatem do roli głównej Roya Nearleya, ale zrezygnował, ponieważ nie potrafił płakać podczas gry. James Caan, Dustin Hoffman, Al Pacino i Gene Hackman również odrzucili rolę, rozpatrywano również Roberta De Niro, ale ostatecznie Jack Nicholson zrezygnował ze względów harmonogramu.

Richard Dreyfuss mówił podczas zdjęć do "Szczęk", że mówił Spielbergowi rzeczy takie jak "Al Pacino nie ma poczucia humoru" i "Jack Nicholson jest zbyt szalony", i twierdził, że dzięki autopromoции sam sobie wywalczył rolę Roya.

Rzeczywisty badacz UFO Jack Vallée posłużył jako wzór dla postaci Claude'a Lacombe'a, naukowca-Francuza, do której kandydaci to Gérard Depardieu, Philippe Noiret, Jean-Louis Trintignant i Lino Ventura, ale ostatecznie rolę zagrał reżyser François Truffaut. Była to jedyna rola Truffauta w filmie, który nie reżyserował, i jedyna jego rola w angielskojęzycznym filmie.

Terry Garr była faworytką do roli Gillian Guiler, ale ostatecznie dostała rolę Ronnie, żony Roya, a zamiast niej Melinda Dillon zagrała Gillian. Dillon została obsadzona zaledwie 3 dni przed rozpoczęciem zdjęć dzięki rekomendacji reżysera Hala Ashby'ego, z którym pracowała wspólnie w "Shine On" (1976).

Zdjęcia kręcono w ogromnym hali lotniczej z czasu I wojny światowej w Mobile w Alabamie, która była sześć razy większa niż największa wtedy scena filmowa na świecie. Podczas sezonu huraganów na Atlantyku w 1976 roku doszło do uderzenia pioruna, które zniszczyło większość dekoracji.

Columbia Pictures borykała się z problemami finansowymi, a budżet, który początkowo miał wynosić 2,7 miliona dolarów, ostatecznie wzmocnił do 19,4 miliona dolarów. Sám Spielberg wcześniej ujawnił producentce Julii Phillips, że wiedział od początku, że budżet będzie znacznie wyższy.

Projekt statku-matki opracował Ralph McCallum, a modele wykonał Greg Jein. Wygląd statku-matki zainspirował się rafinerii ropy naftowej nocą, którą Spielberg widział w Indiach.

Dennis Muren, który właśnie skończył pracę nad efektami specjalnymi "Gwiezdnych wojen", dla zabawy przytwierdzył na tylnej stronie modelu statku-matki mały model R2-D2 i TIE fightera wielkości ziarna grochu. Do modelu wbudowano także skrzyn pocztową, rekina, busę Volkswagena i mały cmentarz.

Małe istoty pozaziemskie pojawiające się pod koniec filmu zagrało 50 sześcioletnich dziewczynek z Mobile. Spielberg wybrał dziewczynki, ponieważ jego zdaniem "dziewczynki poruszają się bardziej wdzięcznie niż chłopcy".

Kompozytor John Williams skomponował ponad 300 wariantów charakterystycznego motywu pięciu nut używanego do komunikacji z istotami pozaziemskimi, a Spielberg ostatecznie wybrał jeden z nich. Powodem wybrania pięciu nut była matematyczna logika - była to środek między czteronuciowym frazem a siedmionu nuciową melodią.

Scena, w której Roy i Gillian kierują się do Wieży Diabła, jest często porównywana do alegorii żydowsko-chrześcijańskiej, na przykład do księgi Wyjścia, Mojżesza czy wniebowstąpienia Eliasza, gdzie Wieża Diabła reprezentuje Górę Synaj, istoty pozaziemskie reprezentują Boga, a Roy reprezentuje Mojżesza.

Edycja specjalna wydana na ekranach w 1980 roku została stworzona pod warunkiem, że Columbia Pictures pozwoli Spielbergowi pokazać wnętrze statku-matki, jeśli udzieli mu prawa do reżyserii, ale sam Spielberg później pożałował tej zmiany i w 1998 roku wydał "Reżyserskicut", w którym usunął sceny ze wnętrza statku-matki.