Ludzie honoru

Scenariusz filmu Aaron Sorkin oparł na własnej sztuce teatralnej z 1989 roku, do napisania której zainspirowała go rozmowa telefoniczna z siostrą Deborah, prawniczką służącą w Korpusie Sędziów Wojskowych (JAG) Marynarki Wojennej USA.

Siostra Sorkina broniła w rzeczywistości grupy marines oskarżonych o pobicie kolegi w bazie Guantanamo, choć film nigdy oficjalnie nie przyznaje, że jest inspirowany prawdziwą historią.

Prawdziwym pierwowzorem wydarzeń był incydent z 1986 roku, w którym grupa marines zwana „Dziesiątką” zaatakowała szeregowego Williama Alvarado po tym, jak poskarżył się na warunki panujące w bazie – w przeciwieństwie do postaci z filmu, Alvarado przeżył i w pełni wyzdrowiał.

Po premierze filmu pięciu członków prawdziwej „Dziesiątki” pozwało wytwórnię Castle Rock, twierdząc, że Aaron Sorkin ukradł ich historię, i domagało się 10 milionów dolarów odszkodowania, jednak proces nie zakończył się dla nich sukcesem.

Aaron Sorkin pisał znaczną część scenariusza na serwetkach koktajlowych, pracując jako barman w Palace Theatre na Broadwayu, a po powrocie do domu przepisywał notatki na komputerze Macintosh 512K.

Prawa do filmowej adaptacji sztuki Sorkin sprzedał producentowi Davidowi Brownowi jeszcze przed jej premierą, za kwotę sięgającą sześciu cyfr.

William Goldman dokonał nieoficjalnego przepisania scenariusza, a Sorkinowi tak spodobały się jego zmiany, że włączył je również do wersji scenicznej sztuki – między innymi usunięto sfałszowany dziennik pokładowy, który w oryginalnej sztuce był kluczowym dowodem w procesie.

Rolę Weinberga miał pierwotnie zagrać Jason Alexander, ale musiał się wycofać po przedłużeniu serialu „Kroniki Seinfelda” na drugi sezon, więc zastąpił go Kevin Pollak; o rolę pułkownika Jessepa ubiegał się także James Woods, lecz ostatecznie otrzymał ją Jack Nicholson.

Wolfgang Bodison, odtwórca roli Dawsona, pracował na planie jako lokalizator zdjęć, zanim zaproponowano mu udział w castingu do tej roli.

Jack Nicholson otrzymał 5 milionów dolarów za 10 dni zdjęciowych, czyli 500 tysięcy dolarów dziennie, a po latach skrytykował Columbia Pictures za przesunięcie premiery filmu tak, by konkurowała z jego innym ówczesnym filmem, „Hoffa”.

Tom Cruise przyznał, że wzorował swoją rolę na przewodniczącym Kościoła Scjentologicznego Davidzie Miscavige'u, z którym się przyjaźni, oraz nalegał na użycie technologii dźwiękowej Clearsound należącej do Kościoła.

Departament Obrony USA odmówił produkcji zgody na kręcenie w bazie Marine Corps Base Camp Pendleton, choć pozwolono wykorzystać 200 marines w charakterze statystów, a sceny z Guantanamo nakręcono w Kalifornii, m.in. w Crystal Cove State Park i Naval Air Station Point Mugu.

Widzowie ankietowani przez CinemaScore ocenili film oceną „A+”, co plasuje go w gronie mniej niż 60 produkcji w historii serwisu, które otrzymały tę najwyższą notę.

Kwestia pułkownika Jessepa „You can't handle the truth!” zajęła 29. miejsce na liście AFI 100 najlepszych cytatów filmowych, a sam film znalazł się na 5. miejscu listy najlepszych filmów sądowych według AFI.