Grinch: Świąt nie będzie

Jim Carrey zaakceptował główną rolę po wysłuchaniu nagrania, na którym dziecięcy chór śpiewał piosenkę 'You're a Mean One, Mr. Grinch'.

John Stamos przesłuchiwał się do roli Grincha, ale wycofał się, ponieważ był uczulony na protezy wymagane dla tej postaci.

Zanim zmarł w 1991 roku, Dr. Seuss konsekwentnie odmawiał sprzedaży praw do filmów na podstawie swoich książek; jego wdowa Audrey Geisel wystawiła na aukcję prawa do 'How the Grinch Stole Christmas' w 1998 roku na warunkach surowo określonych finansowo.

Wiele studiów zaproponowało projekty filmowe z живым aktorem Grincha, w tym 20th Century Fox z Jackiem Nicholsonem wyobrażonym w tej roli oraz wersje złożone przez braci Farrellych i Johna Hughesa, zanim Universal nabył prawa.

Tim Burton został poproszony o reżyserowanie filmu, ale odmówił z powodu konfliktu czasowego z filmem 'Sleepy Hollow'.

Audrey Geisel zachowała znaczną kontrolę nad scenariuszem, weto żartów, które uważała za nieodpowiednie, takie jak żart o rodzinie o nazwisku 'Who-steins' czy wypchana głowa Kota w Kapeluszu na ścianie mieszkania Grincha.

Scenarzyści z serialu 'Seinfeld'—Alec Berg, David Mandel i Jeff Schaffer—wnieśli nieznaną autorstwa przeróbkę scenariusza, który przeszedł osiem wersji.

Plac Whoville został zbudowany na planie Universal Studios bezpośrednio za ikonicznym placem Motelu Bates'a z filmu 'Psycho'.

Anthony Hopkins nagrał całą swoją narrację do filmu w jeden dzień.

Artysta wizażu Rick Baker został poproszony na początek, by po prostu pomalować Jima Carreya na zielono, ale po tym, jak wyciekł film testowy z jego bogatym projektem wizażu Grincha, studio zgodziło się na użycie jego bardziej szczegółowej wersji.

Kostium Grincha został wykonany z włosów yaka farbowanych na zielono i przyszyty do stroju z lycry, a nałożenie wizażu Carreya zajmowało do półtorej godziny każdego dnia.

Carrey porównywał noszenie kostiumu Grincha do 'bycia pogrzebanym żywcem' i kiedyś kopnął dziurę w ścianie swojej przyczepy z frustacji; producent Brian Grazer zatrudnił nawet byłego konsultanta SEAL Team Six Richarda Marcinko, aby trenować Carreya w metodach radzenia sobie z dyskomfortem.

Trudne zachowanie Carreya na planie filmowym spowodowało znaczne opóźnienia, a po dwóch tygodniach zdjęć ukończono materiał o wartości zaledwie trzech dni, co skłoniło artystę wizażu Kazu Hiro do tymczasowego opuszczenia produkcji, zanim powrócił po rozmowach z Ronem Howardem i Rickiem Bakerem.

Aby podnieść ducha Carreya, Ron Howard włożył sam kostium Grincha, a także zaprosił aktora Dona Knottsa na plan, ponieważ Carrey był fanem jego pracy.

Podczas sceny reżyserowania swojego psa Maxa Carrey improwizował, naśladując własny styl reżyserii Rona Howarda, i Howard znalazł to takie śmieszne, że zachował ten moment w ostatecznym filmie.

Ponieważ żółte soczewki kontaktowe, które nosił Carrey, były bolesne, wiele scen wymagało alteracji w postprodukcji cyfrowej, aby zamiast tego pokolorować jego oczy.

Sześć różnych psów grało rolę Maxa, przy czym główny pies, Kelley, został uratowany z schroniska przez Rona Howarda; pozostałe psy miały włosy obcięte i farbowane, aby pasowały do wyglądu Kelleya.

Film sprzedał łącznie 8,5 miliona egzemplarzy wideo domowego w pierwszym tygodniu wydania, w tym trzy miliony płyt DVD i cztery miliony kaset VHS, co czyni go najlepiej sprzedającym się świątecznym tytułem wideo domowego w tamtym czasie.