Teksańska masakra piłą mechaniczną

Wcześniejsza próba realizacji piątego filmu z cyklu Texas Chainsaw Massacre, tymczasowo zatytułowana TX25, znajdowała się w fazie pre-produkcji w wytwórni Unapix Entertainment w 1998 roku w celu planowanego wydania w 1999 roku, ale opcja praw wygasła w styczniu 2002 roku.

Wczesne zapowiedzi od Platinum Dunes wskazywały, że historia byłaby opowiadana poprzez retrospekcję, z udziałem oryginalnej gwiazdy Marilyn Burns powtarzającej swoją rolę jako starzejącej się Sally Hardesty wspominającej wydarzenia, chociaż ta koncepcja ostatecznie nie została wykorzystana.

Oryginalny reżyser Tobe Hooper i scenarzysta Kim Henkel napisali początkowo własny scenariusz do remake'u, zanim Scott Kosar został zaangażowany jako scenarzysta, a zarówno Hooper, jak i Henkel ostatecznie pełnili funkcję współproducentów ukończonego filmu.

Reżyser Marcus Nispel początkowo sprzeciwiał się remake'owi tego filmu, називając to 'bluźnierstwem' wobec swojego operatora Daniel Pearl, który kręcił oryginał z 1974 roku; Pearl przekonał Nispela do reżyserii, ponieważ chciał zamknąć swoją karierę filmami z cyklu Chainsaw.

Aktor Andrew Bryniarski osobiście poprosił producenta Michaela Baya o rolę Leatherface'a po ich przyjaźni powstałej na planie Pearl Harbor. Otrzymał tę rolę dopiero po tym, gdy oryginalnie obsadzony aktor Brett Wagner został hospitalizowany i zwolniony w pierwszym dniu zdjęć za kłamstwo na temat swoich możliwości fizycznych.

Aby przygotować się do roli Leatherface'a, Bryniarski stosował dietę składającą się z brisquetu i chleba białego, aby osiągnąć wagę zbliżoną do 300 funtów, a później powtórzył tę rolę w prequelu z 2006 roku.

We wcześniejszych wersjach scenariusza, protagonistka Erin byla napisana jako w dziewiątym miesiącu ciąży przez całą opowieść, ale ten element został usunięty na naleganie producenta Michaela Baya.

Zdjęcia odbywały się w Austin w Teksasie przez 40 dni w ekstremalnym upale i wilgotności; Bryniarski wykonywał wszystkie swoje kaskady, nosząc kostium grube'ego, które zwiększyło jego wagę do około 420 funtów i szybko się nagrzewały, wymagając od niego picia dużych ilości płynów między ujęciami.

Silikonowa maska Leatherface'a była trudna do oddychania dla Bryniowskiego, a produkcja użyła wielu prop-chainsaw'ów, w tym wersji, które emitowały dym, a także w pełni funkcjonalnych żywych pilek łańcuchowych.

John Larroquette, który narrował opening intertitles oryginalnego filmu z 1974 roku, powrócił, aby powtórzyć swoją narrację dla remake'u.

Zwiastun i spoty telewizyjne zawierały specjalnie nagrane covery utworu 'Song to the Siren' z zespołu This Mortal Coil, śpiewane przez Renee Firner z zespołu Moneypenny.

Pomimo mieszanych do negatywnych recenzji (37% na Rotten Tomatoes, 38 punktów na Metacritic), film zarobił 107 milionów dolarów na całym świecie przy budżecie 9,5 milionów dolarów, co czyni go najlepiej zarabiającą częścią franczyzy nawet po uwzględnieniu inflacji.

Roger Ebert wydał na ten film rzadką ocenę zero gwiazdek, oświadczając, że to 'film godny pogardy: Nikczemny, brzydki i brutalny.'

Komercyjny sukces filmu przyczynił się do wzrostu fali remake'ów horrorów z lat 2000-2010, w tym House of Wax, The Wicker Man, The Omen, Halloween, Friday the 13th, A Nightmare on Elm Street, Carrie i Child's Play.