Oko w oko z życiem

Vincent Gallo napisał pierwszą wersję scenariusza już w 1989 roku, a pierwotnie fabuła dotyczyła bohatera walczącego o wielką rolę w filmie. Przeróbkę scenariusza zainspirowała między innymi przegrana Buffalo Bills w Super Bowl XXV w 1991 roku.

Scenariusz jest sygnowany przez Gallo i Alison Bagnall, jednak sam Gallo twierdził, że Bagnall była właściwie jego maszynistką przez kilka tygodni i otrzymała kredyt tylko dlatego, że nie zdążył jej dać do podpisania odpowiednich dokumentów.

Film miał pierwotnie wyreżyserować Monte Hellman, jednak spory między Gallo a producentami – którzy chcieli czekać na opady śniegu – sprawiły, że Gallo postanowił sam objąć reżyserię.

Podczas kręcenia Gallo miał trudności we współpracy z obsadą i ekipą; nie dogadywał się z Christiną Ricci, którą nazwał 'marionetką' robiącą tylko to, co jej kazano, a ona sama poprzysięgła sobie nigdy więcej z nim nie pracować, m.in. za komentarze na temat jej wagi wygłoszone kilka lat po realizacji filmu.

Anjelica Huston także miała konflikty z Gallo, który utrzymywał, że to przez nią film odrzucono z selekcji na Festiwalu w Cannes.

Gallo zwolnił pierwotnego operatora Dicka Pope'a, a na jego miejsce reżyser Stéphane Sednaoui zaproponował Lance'a Acorda; mimo to Gallo publicznie umniejszał jego rolę, nazywając go 'wciskaczem guzików', który nigdy wcześniej nie kręcił pełnometrażowego filmu.

Kevin Corrigan zdecydował się nie widnieć w napisach, ponieważ w tamtym czasie nie chciał być kojarzony z filmem.

Ponieważ NFL Properties nie chciało współpracować, Gallo nie mógł użyć prawdziwych logo NFL ani nazwać drużyny 'Buffalo Bills' – w filmie pada jedynie nazwa 'Buffalo' lub 'the Bills'.

Kicker Scott Norwood, który naprawdę przegrał Super Bowl XXV dla Buffalo Bills, został zaproszony do udziału w filmie, ale odmówił, przez co Gallo musiał zmienić imię i nazwisko postaci na Scott Wood.

Film nakręcono na taśmie odwracalnej (reversal stock), by nadać mu klasyczny wygląd przypominający kroniki NFL Films z lat 60., z wysoką saturacją barw i kontrastem.

Większość ścieżki dźwiękowej skomponował i wykonał sam Vincent Gallo, wykorzystując ponownie nagrane cztery utwory, które wcześniej pojawiły się na limitowanym winylowym wydaniu ścieżki dźwiękowej do 'The Way It Is' z 1992 roku.

Na ścieżce dźwiękowej znalazł się cover utworu 'Fools Rush In (Where Angels Fear to Tread)' w wykonaniu ojca reżysera, Vincenta Gallo Sr., a także utwory zespołów King Crimson i Yes.

Dialogi z filmu zostały odtworzone wspak i wykorzystane w utworze 'I'm Getting Closer' zespołu M83.

W japońskiej grze wideo Silent Hill 3 z 2003 roku jako easter egg pojawia się fotografia młodego Billy'ego Browna z 'Buffalo '66'.

Główny bohater gry Catherine (2011) od studia Atlus, Vincent Brooks, został luźno wzorowany na postaci Billy'ego Browna, a tytułowa Catherine – na Layli granej przez Christinę Ricci.

Film zyskał kultowy status, szczególnie w Japonii, a magazyn Empire umieścił go na 36. miejscu listy najlepszych filmów niezależnych wszech czasów.