Asteriks i Obeliks kontra Cezar

Przed tą produkcją istniały dwa wcześniejsze, nigdy niezrealizowane projekty filmowej adaptacji Asteriksa: w latach 60. Claude Lelouch chciał nakręcić film z aktorami-amatorami dobranymi jedynie ze względu na fizyczne podobieństwo do postaci z komiksu, a później Louis de Funès planował zagrać Asteriksa (podobno bez wąsów), z Lino Venturą jako Obeliksem.

Pomysł adaptacji Asteriksa zrodził się w 1992 roku u ówczesnego 23-letniego Thomasa Langmanna, syna producenta Claude'a Berriego, który najpierw uzyskał zgodę spadkobierców praw – Sylvie Uderzo i Anne Goscinny – zanim jego własny ojciec zdecydował się zaangażować w projekt.

Albert Uderzo i Claude Berri podpisali kontrakt zawierający trzy klauzule: poszanowanie ducha komiksu, zapewnienie znaczących środków produkcyjnych oraz zagwarantowanie roli Obeliksa dla Gérarda Depardieu.

Rolę Asteriksa pierwotnie zaproponowano Danielowi Auteuilowi po tym, jak Christian Clavier i reżyser Jean-Marie Poiré wycofali się, by nakręcić film Anioły stróże; ostatecznie jednak Auteuil zajął się innym projektem Alaina Corneau, a rolę odzyskał Clavier.

Roberto Benigni, upragniony przez Claude'a Berriego do roli Lucjusza Dwulicusa, kilkukrotnie odmawiał udziału, gdy ekipa odwiedziła go na planie filmu Życie jest piękne, i zgodził się dopiero po zakończeniu tamtej produkcji.

Rolę Falbali, zarezerwowaną formalnie dla niemieckiej aktorki ze względu na współprodukcję z Niemcami, ostatecznie po porozumieniu reżysera z niemieckimi koproducentami otrzymała Laetitia Casta.

Do zagrania psa Idefiksa użyto trzech różnych białych kundelków, którym domalowywano czarne uszy, ponieważ Albert Uderzo przyznał, że po prostu narysował psa nieistniejącej rasy.

Był to ostatni film w karierze Claude'a Piéplu (Panoramiks) oraz ostatni wspólny występ Piéplu i Michela Galabru, którzy po raz pierwszy spotkali się na planie filmowym 35 lat wcześniej w Żandarmie z Saint-Tropez z Louisem de Funèsem.

Sceny wioski galijskiej nakręcono w studiu w Arpajon we Francji na powierzchni 4000 m², a wzdłuż ścian studia rozwieszono niebieską płachtę o długości 260 metrów imitującą niebo, by ukryć ściany hali.

Drzewo barda Kakofoniksa, będące centralnym punktem wioski, wyrzeźbiono ze styropianu, obudowano metalową konstrukcją, pokryto lateksową korą, a wszystkie liście ręcznie przyszyto do gałęzi przez miesiąc pracy.

Sceny cyrku rzymskiego kręcono w studiu Bavaria w Monachium przez trzy tygodnie, a do castingu na 300 statystów do tych scen wybrano niemieckich uczestników w drodze konkursu.

W scenie z dołem pełnym pająków użyto od 100 do 300 prawdziwych ptaszników, którym dla bezpieczeństwa zalepiono woskiem kły; po zdjęciach część z nich uciekła, a jeden pająk przeżył zimę na planie i został maskotką ekipy strażackiej.

Christian Clavier obawiał się sceny z mygałami, ale przekonała go do udziału teściowa, matka Marie-Anne Chazel, która ufała treserowi pająków znanym jej z wcześniejszego planu filmowego.

W scenie z aligatorami większość zwierząt była prawdziwa, a kaskader pomylił się i zamiast na sztucznego aligatora, na którym miał surfować Christian Clavier, wskoczył na prawdziwego – wyszedł z tego bez obrażeń.

Muzykę do filmu skomponował Jean-Jacques Goldman wraz z Rolandem Romanellim, a nagrania z udziałem osiemdziesięciu muzyków Londyńskiej Orkiestry Symfonicznej odbyły się dwukrotnie w listopadzie 1998 roku w Londynie.

Z budżetem sięgającym niemal 42 milionów euro film był w 1999 roku najdroższą francuską produkcją filmową w historii, rekord ten pobiła dopiero kolejna część serii, Asteriks i Obeliks: Misja Kleopatra, w 2002 roku.

Film przyciągnął do kin we Francji blisko 9 milionów widzów, co uczyniło go najbardziej oglądanym filmem roku 1999 w tym kraju, wyprzedzając Tarzana oraz Gwiezdne wojny: część I – Mroczne widmo.