Siedmiu Wspaniałych

Tytuł filmu pochodzi od amerykańskiego tytułu, pod jakim w 1955 roku w USA wydano film Akiry Kurosawy „Siedmiu samurajów” – brzmiał on właśnie „The Magnificent Seven”.

Prawa do remake'u kupił Lou Morheim za 2500 dolarów, a następnie odsprzedał je firmie produkcyjnej Yula Brynnera za 10 000 dolarów plus 1000 dolarów tygodniowo i 5% zysków netto.

Pierwotnie do roli miał zostać zaangażowany Anthony Quinn u boku Brynnera, a reżyserem miał być Martin Ritt; gdy projekt trafił do producenta Waltera Mirischa, Quinn pozwał Brynnera o naruszenie umowy, twierdząc że razem opracowali koncepcję filmu, ale przegrał sprawę, bo nie mieli nic na piśmie.

Pierwszy szkic scenariusza, wiernie oparty na oryginale Shinobu Hashimoto, Hideo Oguniego i Akiry Kurosawy, napisał objęty czarną listą scenarzysta Walter Bernstein, jednak ostateczna wersja na ekranie pochodziła głównie od Waltera Newmana.

Steve McQueen, by zwolnić się z serialu telewizyjnego „Wanted Dead or Alive”, za radą swojego agenta upozorował wypadek samochodowy i udawał kontuzję szyi wymagającą kołnierza ortopedycznego, dzięki czemu mógł zagrać w filmie.

James Coburn był wielkim fanem „Siedmiu samurajów” Kurosawy i obejrzał ten film aż 15 razy podczas studiów u Stelli Adler.

Rola eksperta od noża, ostatecznie zagrana przez Jamesa Coburna, była wcześniej odrzucona przez aktorów Sterlinga Haydena i Johna Irelanda.

Zdjęcia plenerowe kręcono od 1 marca 1960 roku w Meksyku – w Cuernavace, Durango i Tepoztlán oraz w studiach Estudios Churubusco, gdzie zbudowano zarówno meksykańską wioskę, jak i przygraniczne miasteczko w USA.

Między Yulem Brynnerem a Steve'em McQueenem panowało duże napięcie na planie – McQueen, niezadowolony że jego postać miała w scenariuszu tylko siedem kwestii, celowo odwracał uwagę widzów podczas scen Brynnera, m.in. zasłaniając oczy kapeluszem, podrzucając monetę czy grzechocząc nabojami do strzelby.

Brynner nasypywał kopczyk ziemi, by wydawać się równie wysoki jak McQueen, ale ten rozgarniał go stopą, gdy przechodził obok.

W napiętej, cichej scenie tuż przed strzelaniną kompozytor Elmer Bernstein nawiązał do drugiej części „Koncertu na orkiestrę” Béli Bartóka.

Motyw muzyczny Bernsteina był przez lata wykorzystywany w reklamach papierosów Marlboro w USA, a także pojawił się m.in. w filmie „Moonraker” z serii o Jamesie Bondzie oraz w piosence Arthura Conleya „Sweet Soul Music” z 1967 roku.

Akira Kurosawa był podobno pod takim wrażeniem filmu, że podarował Johnowi Sturgesowi miecz, choć jednocześnie stwierdził, że amerykańska kopia, choć rozrywkowa, nie jest prawdziwą wersją „Siedmiu samurajów”.

W Stanach Zjednoczonych i Kanadzie film okazał się kasową porażką, ale odniósł ogromny sukces w Europie, m.in. sprzedając 67 milionów biletów w Związku Radzieckim, gdzie stał się najbardziej dochodowym hollywoodzkim filmem w historii tego kraju.