Lolita

Scenariusz z 1997 roku, uznawany za wierniejszy oryginałowi niż wersja Kubricka z 1962 roku, napisał Stephen Schiff, dziennikarz The New Yorkera i Vanity Fair, dla którego był to pierwszy scenariusz filmowy.

Producenci najpierw zamówili scenariusze u bardziej doświadczonych twórców – Jamesa Deardena (autora 'Fatalnego zauroczenia'), Harolda Pintera i Davida Mameta – ale ich propozycje zostały odrzucone.

Stephen Schiff żartował, że film Kubricka powinien nazywać się raczej 'Quilty', ponieważ reżyser pozwolił, by ta postać całkowicie zdominowała fabułę.

We wczesnym szkicu scenariusza Dolores Haze miała, tak jak w powieści, dwanaście lat na początku historii; na nieznanym etapie prac zmieniono jej wiek na czternaście, co wymusiło skrócenie osi czasu fabuły z pięciu do trzech lat.

Reżyser Adrian Lyne przyznał w komentarzu na DVD, że preferuje kręcenie w plenerach mimo trudności, a dom Charlotte Haze sfilmowano w Wilmington w Karolinie Północnej.

Zdjęcia do filmu kręcono w kilku lokalizacjach: w Teksasie (El Paso, San Antonio, Wharton), Luizjanie (Nowy Orlean), Karolinie Północnej (Wilmington) oraz we francuskim Saint-Raphaël.

Muzykę do filmu skomponował Ennio Morricone, który mówił, że jego zadaniem było podążanie za intencją reżysera, by uczynić z 'Lolity' opowieść o szczerej i wzajemnej miłości.

Ze względu na trudności w znalezieniu dystrybutora w USA film najpierw pokazano na kanale kablowym Showtime 2 sierpnia 1998 roku, a dopiero potem, 25 września 1998, wszedł do ograniczonej dystrybucji kinowej, by zakwalifikować się do nagród.

Budżet filmu wyniósł około 62 milionów dolarów, podczas gdy w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie zarobił jedynie 1 147 784 dolarów.

W Australii premiera kinowa filmu wzbudziła tak duże kontrowersje, że opóźniono ją aż do kwietnia 1999 roku.