Brad Bird po raz pierwszy naszkicował koncepcję rodziny Incredibles w 1993 roku w niepewnym okresie swojej kariery, a osobiste problemy związane z równoważeniem ambicji i życia rodzinnego wfiltrowały się do historii.
Bird początkowo chciał rozwinąć film jako dwuwymiarową animację cel-animation nawiązującą do komiksów i filmów szpiegowskich z lat sześćdziesiątych, ale po flopie box office'owego "The Iron Giant" zaproponował ideę swojemu staremu przyjacielowi z CalArts, Johnowi Laseterowi w Pixarze w marcu 2000 roku, który przekonał go, by zrobić to w animacji komputerowej.
Incredibles był pierwszym filmem Pixara napisanym i wyreżyserowanym wyłącznie przez jedną osobę oraz pierwszą produkcją Pixara, w której pojawia się całkowicie ludzka obsada postaci.
Syndrome został pierwotnie napisany jako postać poboczna, która atakuje Parrów na wczesnym etapie i ginie w wybuchu, ale twórcy lubili go bardziej niż zamierzonego głównego złoczyńcę, Xereka, więc uczynili go centralnym antagonistą; postać Syndrome'a była oparta na samym Birdzie.
Postać poboczna o imieniu Snug miała pierwotnie pilotować Helenkę na Wysepę Nomanisan i zginąć, ale Lasseter zasugerował, by Helen sama pilotowała samolot, więc Snug został wyłączony z tej roli.
Podczas produkcji Hayao Miyazaki odwiedził Pixara i obejrzał story reel'e filmu; gdy Bird zapytał, czy mają sens czy to tylko "amerykańskie głupoty", Miyazaki odpowiedział, że Bird podejmuje się czegoś bardzo odważnego dla amerykańskiego filmu.
Zarówno Holly Hunter (Elastigirl) jak i Craig T. Nelson (Mr. Incredible) nigdy wcześniej nie dubingowali postaci animowanej; Nelson nagrywał swoje kwestie przez dwa lata jednocześnie grając w serialu telewizyjnym "The District".
Brad Bird kazał dziecięcemu aktorowi Spencerowi Foxowi, który dubingował Dash'a, pobiec cztery okrążenia wokół studia Pixara, aby brzmiał realistycznie bez tchu w niektórych scenach, takich jak pościg w dżungli.
Sarah Vowell została obsadzona jako Violet po tym, jak Bird usłyszał jej głos w programie NPR "This American Life" i natychmiast zadzwonił, aby zaproponować jej tę rolę bez tradycyjnych castingów.
Lily Tomlin była pierwotnie rozważana do głosu Edny Mode, ale odrzuciła to, sugerując Birdowi, by sam zagrał tę postać; po kilku nieudanych próbach castingu Bird ostatecznie zagrał Efnę.
Jack Black otrzymał propozycję roli Syndrome'a, ale ją odrzucił, ponieważ uważał, że postać jest "jedno-wymiarowa", decyzję którą później powiedział, że żałuje.
Całą obsadę głosową nagrywano osobno, a Brad Bird sam dubingował wszystkie pozostałe postacie podczas ich sesji przed udzieleniem im wskazówek.
Animowanie długich włosów Violet, które miały zakrywać jej twarz jako integralną część jej postaci, okazało się niezwykle trudne; zespół animacyjny spędził sześć miesięcy próbując to osiągnąć i udało mu się to tylko pod koniec produkcji.
Tworzenie sekwencji transformacji małego Jack-Jacka, w której zmienia się w żel, było tak technicznie trudne, że dyrektorzy technicznych spodziewali się, że potrwa to dwa miesiące lub więcej, co doprowadziło do długich, zaciętych negocjacji między Birdem a producentem Johnem Walkerem, zanim Bird zgodził się na kompromis.
Film zawierał co najmniej 781 ujęć efektów specjalnych, a zespół ulepszyła modelowanie chmur, stosując renderowanie wolumetryczne po raz pierwszy w Pixarze.
Kompozytor John Barry był pierwotnie pierwszym wyborem do komponowania ścieżki dźwiękowej do filmu, a wczesny zwiastun używał ponownego nagrania jego tematu z "On Her Majesty's Secret Service", ale Barry odmówił, aby nie powtarzać swojego wcześniejszego dźwięku, co doprowadziło do tego, że Michael Giacchino otrzymał swoją pierwszą pracę jako kompozytor Pixara.
Aby osiągnąć autentyczny retro-futurystyczny dźwięk z lat sześćdziesiątych, ścieżka dźwiękowa została nagrana na taśmach analogowych ze wszystkimi muzykami grającymi razem w tym samym pomieszczeniu, podejście nagraniowe, które wpłynęło na styl wielu późniejszych ścieżek dźwiękowych Giacchino.
Recenzja "Washington Post" zauważyła, że złoczyńca Syndrome został zaprojektowany, aby przypominać widzom postać Heat Miser'a z klasycznego specjału bożonarodzeniowego "The Year Without a Santa Claus".
Producenci filmów "Fantastic Four" z 2005 roku byli podobno zmuszeni do wprowadzenia znaczących zmian w scenariuszu i dodania większej ilości efektów specjalnych ze względu na postrzegane podobieństwa do "The Incredibles".
"The Incredibles" otrzymał rzadkie oceny 'A+' od widzów na CinemaScore, czyniąc go czwartym kolejnym filmem Pixara, który otrzymał tę ocenę po "Toy Story 2", "Monsters, Inc." i "Finding Nemo".
W styczniu 2026 roku "The Incredibles" został wybrany do zachowania w Krajowym Rejestrze Filmów Stanów Zjednoczonych, stając się trzecią funkcją Pixara włączoną do rejestru po "WALL-E" i "Toy Story".
Film był pierwszym w pełni animowanym filmem, który wygrał nagrodę Hugo za najlepszą dramatyczną prezentację.
