Reżyser Mitsuo Iso zaczął wyobrażać sobie koncept Den-noh Coil w 1999 roku, wchodząc od obrazu, który miał w głowie od dzieciństwa: 'nakładając okulary, widzi się paralelny świat'. Dokument projektu był gotów około kwietnia 2000 roku.
Iso prezentował projekt różnym producentom i studiom animacji przez lata bez powodzenia, aż do 2002 roku, kiedy producent Sanae Mitsuki z Tokuma Shoten zakochał się w idei, po jej zaprezentowaniu przez animatora Studio Ghibli Katsuya Kondo, i zdecydował się realizować projekt jako pierwszą telewizyjną animację wydawcy.
Dzięki pomocy Masao Maruyamy, ówczesnego prezesa Madhouse'a i znany z dawania szans utalentowanym reżyserom, projekt otrzymał studio do produkcji; zespół pracował w przylegającej do niego sali, nie korzystając z głównego zespołu Madhouse'a.
Od pierwszego szkicu do zakończenia serii upłynęło około siedmiu lat, a podczas rozwoju história przeszła przez około 30 różnych wariantów, zanim ostateczna fabuła została zamknięta, około rok przed premierą.
Oryginalna idea nie dotyczyła rzeczywistości rozszerzonej, lecz dzieci, które zdobywały moce magiczne przez technologiczne przedmioty; stworzenie tytułowe 'Coil' byłoby cyfrowym zwierzęciem domowym mieszkającym z protagonistą, ale Iso nie potrafił opracować dialogów ani relacji dla postaci, która ostatecznie została porzucona na wczesnym etapie rozwoju.
Postać Michiko przeszła duże zmiany: pierwotnie byłaby transferowaną dziewczyną zwaną 'Michiko' i to ona miałaby rolę centralną, która później przypadła Isako; z czasem role obu się połączyły, aż pozostała tylko postać Isako.
Osobowość Yasako również się bardzo zmieniła: pierwotnie byłaby zdecydowana, pełna inicjatywy i dobra w hakowaniu, ale aby stworzyć kontrast z Isako, Iso zamienił jej osobowość i rolę z osobowością i rolą postaci Fumie, która wcześniej była dyskretnym zwolennikiem; ta zmiana odblokowała scenariusz i Iso napisał go za jednym razem, w mniej niż dwa miesiące, aż do odcinka 12.
Finał serii ponownie wykorzystuje ideę zakończenia, którą Iso zaproponował dla Neon Genesis Evangelion, ale która nie została zaakceptowana w tamtych czasach.
Dzieło było inspirowane literaturą dziecięcą Taijiro Amazawy (takiej jak seria 'Hikarigurumayo, Maware!' i 'Orange Party') oraz powieścią 'No Life King' Seiko Ito, przy czym ta ostatnia jest cytowana przez Iso jako pionierska w sentymentalnym portretowaniu czegoś ważnego istniejącego wewnątrz gier i komputerów.
Iso wybrał przedstawienie rzeczywistości rozszerzonej (AR) i rzeczywistości mieszanej (MR) zamiast rzeczywistości wirtualnej (VR), ponieważ VR stała się już popularna po sukcesie filmu Matrix, i czuł, że nie miałoby sensu powracać do tego tematu; ponadto, ponieważ były to technologie mało znane w tamtych czasach, uważał, że błędy scenariusza przyciągnęłyby mniejszą uwagę publiczności.
Mimo że animacja wydawała się bardzo płynna, sam Iso ujawnił, że liczba rysunków na odcinek wynosiła około 3000 do 6000 (na przykład około 3500 w odcinku 12), znacznie mniej niż inne serie z tamtych czasów, które używały nawet do 20000 rysunków na odcinek.
Większość postaci miała初步 projekt naszkicowany przez samego Mitsuo Iso, a następnie sfinalizowany przez projektantkę postaci Yu Honda.
John Hanke, który w tamtych czasach kierował działem geolokalizacji w Google, a później założył Niantic, był zaznany fanem Den-noh Coil, jak ujawnili członkowie samego Niantic.
W grudniu 2009 roku seria została użyta jako temat pionierskiej promocji rzeczywistości rozszerzonej w Japonii, przeprowadzonej przez Tokyu Corporation we współpracy z NEC i Narodowym Instytutem Informatyki, jako część projektu Ministerstwa Gospodarki, Handlu i Przemysłu.
Przed rozpoczęciem produkcji serii Iso został zaproszony do narysowania oryginalnego mangi do czasopisma Animage, ale zrezygnował po zaledwie trzech stronach.
