Szogun

James Clavell i telewizja NBC chcieli obsadzić Seana Connery'ego w roli Blackthorne'a, ale aktor miał wyśmiać ten pomysł, ponieważ nie znosił wielomiesięcznych zdjęć w Japonii przy filmie 'Żyje się tylko dwa razy'.

Do roli Blackthorne'a rozważani byli również Roger Moore i Albert Finney, a Clavell początkowo sprzeciwiał się obsadzeniu Richarda Chamberlaina, wolałby widzieć w tej roli Finneya.

Po zakończeniu zdjęć Clavell był bardzo zadowolony z gry Chamberlaina, mówiąc, że jest 'wspaniały'.

Tylko trzy japońskie aktorki/aktorzy w produkcji mówiły po angielsku – Yoko Shimada, Obayashi i Okada – przy czym Shimada podczas kręcenia znała bardzo mało angielskiego i posługiwała się fonetycznym zapisem swoich kwestii przygotowanym przez trenera dialogów, a niewymawiane słowa zastępowano lub dogrywano w postprodukcji.

Do zdjęć użyto szesnastowiecznego europejskiego żaglowca Golden Hinde, repliki statku Sir Francisa Drake'a, zbudowanej na początku lat 70. XX wieku z okazji 400. rocznicy jego opłynięcia świata.

Sceny zamku Toranagi kręcono na terenie prawdziwego zamku Hikone w prefekturze Shiga w Japonii.

Japońskie postacie w serialu mówią po japońsku przez cały czas, poza scenami tłumaczenia dla Blackthorne'a, a oryginalna emisja nie zawierała napisów do japońskich dialogów, ponieważ twórcy chcieli, by widz rozumiał tylko to, co rozumie sam Blackthorne.

Serial osiągnął drugą najwyższą oglądalność w historii amerykańskiej telewizji po 'Korzeniach', a jego sukces przyczynił się do wzrostu zainteresowania kuchnią japońską w USA, zwłaszcza rozwoju restauracji sushi.

W Japonii serial przyjęto chłodno, gdyż fikcyjne przedstawienie XVI-wiecznych wydarzeń wydawało się widzom powierzchowne i trywialne w porównaniu z tradycyjnymi, bardziej wiernymi historycznie dramatami taiga produkowanymi przez NHK.

Serial przełamał kilka tabu w amerykańskiej telewizji, jako pierwsza produkcja sieciowa pozwalająca użyć słowa 'piss' i pokazująca scenę oddawania moczu na człowieka, a także pierwsza pokazująca ścięcie głowy.