The Larry Sanders Show

Pomysł na serial narodził się z odcinka It's Garry Shandling's Show, w którym Shandling grał gościa porannego programu telewizyjnego – uznał, że może uczynić talk-show na tyle realistycznym, by widzowie uwierzyli, a potem wciągnąć ich w prawdziwe życie za kulisami.

Garry Shandling był w latach 80. częstym gościem i stałym zastępcą prowadzącego The Tonight Show po Joan Rivers, i uważano go za możliwego, choć mało prawdopodobnego następcę Johnny'ego Carsona; gdy w 1992 roku ofertę objęcia własnego talk-show po Jayu Leno odrzucił, wolał stworzyć serial o talk-show zamiast prawdziwego programu.

Serial łączył dwie techniki realizacji: sceny zza kulis kręcono na taśmie filmowej, często ręczną kamerą w stylu dokumentalnym, natomiast sam talk-show w ramach serialu nagrywano czterema kamerami wideo, co dawało jaśniejszy, mniej ziarnisty obraz i pozwalało odróżnić obie warstwy narracji.

Pierwszy sezon nagrywano przed prawdziwą publicznością studyjną, a w kolejnych sezonach robiono to już tylko sporadycznie.

Do połowy drugiego sezonu kręcono dodatkowe ujęcia z językiem odpowiednim do emisji w telewizji ogólnodostępnej (syndication), ale aktorzy zbuntowali się przeciw dodatkowym dublom, więc z tego zrezygnowano.

Jeremy Piven, grający scenarzystę Jerry'ego, znudził się rolą, bo postać nie miała rozbudowanej historii, przez co jego bohater został usunięty z fabuły w odcinku 'Larry's Birthday', a jego miejsce jako główny scenarzysta zajął Wallace Langham (Phil).

Linda Doucett, grająca Darlene, pozostawała przez sześć lat w związku z Garrym Shandlingiem; po ich rozstaniu jej postać usunięto z serialu, a aktorka pozwała Shandlinga i producenta Brada Greya o molestowanie seksualne i bezprawne zwolnienie, co zakończyło się ugodą na milion dolarów.

Janeane Garofalo odeszła z serialu w piątym sezonie z powodu malejącej liczby scen jej postaci Pauli, a zastąpiła ją Mary Lynn Rajskub jako Mary Lou.

Najbardziej znany slogan serialu, 'Hey now', wypowiadany przez Hanka, nawiązuje do okrzyku 'Hi-yo' używanego przez Eda McMahona, na którym częściowo wzorowano postać Hanka Kingsleya; prezenter radiowy Howard Stern przyznał później, że przejął to powitanie jako świadomy hołd dla serialu.

W finałowym odcinku Larry przeprowadza wywiad z Seanem Pennem, który po przejściu na reklamę swobodnie plotkuje o aktorstwie, niepewności i zachowaniu Shandlinga wobec żony Penna, Robin Wright, na planie filmu Hurlyburly, w którym cała trójka wystąpiła.

W styczniu 1998 roku, w trakcie realizacji ostatniego sezonu, Shandling pozwał swojego menedżera Brada Greya na 100 milionów dolarów, twierdząc, że scenarzyści odchodzili z serialu do innych produkcji firmy Brillstein-Grey; sprawa zakończyła się ugodą na 10 milionów dolarów.

Finałowy odcinek 'Flip' wyemitowano 31 maja 1998 roku, 16 dni po finale Seinfelda, i obejrzało go 2,5 miliona widzów – wynik znaczący jak na standardy HBO – a krytycy oceniali go znacznie lepiej niż zakończenie Seinfelda.