To

Stephen King był bardzo sceptyczny wobec telewizyjnej adaptacji swojej powieści, ponieważ uważał, że format telewizyjny w owym czasie był zbyt tchórzliwy i mało wyobraźniowy, by udźwignąć prawdziwy horror, zwłaszcza że fabuła powieści opierała się na motywie dzieci w niebezpieczeństwie, którego telewizja unikała.

Reżyserem projektu miał być pierwotnie George A. Romero, a serial planowano jako produkcję trwającą od ośmiu do dziesięciu godzin osadzoną w małym miasteczku w Massachusetts zamiast fikcyjnego Derry. Romero odszedł z projektu z powodu konfliktu terminarza z remakiem 'Nocy żywych trupów' (1990), a miniserial ostatecznie skrócono do dwóch części.

O rolę Pennywise'a byli rozważani m.in. Malcolm McDowell, Roddy McDowall i Alice Cooper, jednak reżyser Tommy Lee Wallace od początku chciał obsadzić Tima Curry'ego, uznając na przykład McDowella za zbyt 'słodkiego' do tej roli.

Jim Carrey był pierwotnie rozważany do roli Eddiego Kaspbraka, zanim wybrano Dennisa Christophera, a David Alan Grier był branym pod uwagę kandydatem do roli Mike'a Hanlona przed obsadzeniem Tima Reida.

John Ritter był wielkim fanem Stephena Kinga i wcześniej wielokrotnie bezskutecznie próbował dostać rolę w ekranizacji jego twórczości, m.in. starając się o udział w planowanej przez George'a Romero adaptacji 'Bastionu'; gdy usłyszał o produkcji 'To', powiedział swojemu menadżerowi, że zagra dowolną rolę, nawet kobiecą.

Zdjęcia kręcono przez trzy letnie miesiące w Vancouver w Kanadii, a budżet wyniósł 12 milionów dolarów, czyli dwukrotnie więcej niż typowy budżet produkcji telewizyjnej, aby nadać serialowi wygląd kinowego filmu.

Tim Curry tak bardzo wczuwał się w rolę, że między ujęciami palił papierosy i pokazywał ostre sztuczne zęby dzieciom-aktorom, gdy podchodziły zbyt blisko, chcąc wywołać u nich autentyczny strach; ekipa i obsada unikały go poza planem, mimo że sam reżyser wspominał współpracę z nim jako bardzo przyjemną.

Scena w chińskiej restauracji, w której ożywają ciasteczka z wróżbą, została nakręcona w jednym ujęciu bez uprzedzenia aktorów o tym, co się wydarzy, dzięki czemu ich reakcje przerażenia były autentyczne.

Zamiast tradycyjnego charakteryzacji klauna użyto farby PAX, dzięki czemu Pennywise wyglądał niemal jak 'żywa kreskówka'; Curry sam sprzeciwiał się nadmiarowi lateksu i gumy, więc ostatecznie postawiono na minimalistyczny makijaż z wypukłym czołem dającym nadprzyrodzony rys.

Kształt głowy Pennywise'a inspirowany był wyglądem Lona Chaneya w filmie 'Upiór w operze' (1925), przekształconym w stylistykę klauna; podczas kręcenia stworzono trzy różne wersje twarzy klauna, zanim wybrano finalną.