Czerwona Róża

Steven Spielberg poprosił Stephena Kinga o napisanie historii o nawiedzonym domu, a King zaprezentował mu pomysł na Rose Red w 1996 roku jako luźny remake filmu Nawiedzony dom z 1963 roku.

Pierwotnie projekt miał być pełnometrażowym filmem kinowym, ale Spielberg chciał więcej akcji i emocji, podczas gdy King dążył do czystego horroru, więc po latach prac wspólnie zdecydowali się odłożyć projekt, a King odkupił prawa do scenariusza.

King inspirował się słynnym Winchester Mystery House w San Jose w Kalifornii, dodając koncepcję domu, który od wewnątrz wygląda na większy i inny, mimo że z zewnątrz pozostaje niezmieniony.

19 czerwca 1999 roku, tuż po tym jak zgodził się przerobić scenariusz na miniserial dla producenta Marka Carlinera, Stephen King został potrącony przez samochód w pobliżu swojego domu i musiał przejść operację oraz miesiąc rekonwalescencji w szpitalu, zanim ukończył scenariusz.

Miejsce akcji przeniesiono z Los Angeles do Seattle, gdy ekipa produkcyjna znalazła posiadłość Thornewood Castle w Lakewood w stanie Waszyngton, którą wykorzystano jako fasadę rezydencji Rose Red; produkcja zapłaciła 500 000 dolarów za odrestaurowanie pomieszczeń na parterze do stylu z początku XX wieku.

Aktor David Dukes zmarł na atak serca 9 października 2000 roku podczas kręcenia miniserialu, dzień przed planowanym nagraniem sceny śmierci jego postaci; do niektórych ujęć użyto dublera, a King przepisał część scen, przenosząc kwestie na innych bohaterów.

Komputerowo sterowane lalki-duchy stworzone przez firmę XFX kosztowały po 150 000 dolarów każda, a wnętrza dekoracji zbudowano na powierzchni ponad 200 000 stóp kwadratowych w opuszczonych hangarach lotniczych bazy Sand Point w Seattle.

Postać Annie Wheaton jest wyraźnie inspirowana Carrie White z pierwszej powieści Kinga "Carrie" – obie potrafią telekinetycznie zrzucać kamienie na dom, a w epilogu "Carrie" pojawia się nawet dziewczynka o imieniu Annie o podobnych mocach.

Aby uwiarygodnić fikcyjną historię posiadłości, twórcy stworzyli fałszywą stronę internetową fikcyjnego Beaumont University oraz zlecili napisanie powieści "The Diary of Ellen Rimbauer" autorstwa Ridleya Pearsona, wydanej pod pseudonimem postaci Dr Joyce Reardon, co skłoniło wielu fanów do przekonania, że historia jest prawdziwa.

Miniserial okazał się hitem oglądalności ze średnią 18,5 miliona widzów przez trzy noce emisji, mimo że recenzje krytyków były mieszane, a część z nich chwaliła efekty specjalne, podczas gdy inni uznawali je za przesadne i osłabiające fabułę.