Projekt narodził się w 1980 roku, gdy Studio Nue przedstawiło poważną koncepcję science-fiction o nazwie „Genocidus”, która jednak spotkała się z chłodnym przyjęciem sponsorów, takich jak agencje reklamowe i producenci zabawek.
Aby zadowolić sponsorów, twórcy w pośpiechu opracowali fikcyjny projekt-przynętę o nazwie „Battle City Megaroad”, łączący pomysły takie jak przekształcający się gigantyczny okręt kosmiczny, miasto wewnątrz statku oraz obcych olbrzymów – i to właśnie ten „fałszywy” projekt ostatecznie zyskał akceptację i stał się podstawą Macrossa.
Prototypowa postać przypominająca Lynn Minmay istniała już w pierwszych wersjach projektu jako „córka właściciela restauracji z ramenem, która zostaje piosenkarką”.
Tytuł „Macross” zaproponował prezes Big West, Yoshimasa Ōnishi, który wcześniej chciał nazwać serial „Makbet” (od Szekspira), lecz zrezygnował z powodu problemów z rejestracją znaku towarowego; ostateczny tytuł powstał z połączenia słów „makuro” (ogromny) i „mega”.
Podtytuł serialu miał brzmieć „Chō-dokyū Yōsai” (Superpancerna Forteca), lecz zmieniono go na „Chōjikū Yōsai” (Forteca Nadprzestrzenna), gdyż znak „do” uznano za trudny do odczytania – logo tytułu zostało jednak tylko pospiesznie przerobione z wcześniejszej wersji.
Główni twórcy, projektant mechanicznych maszyn i scenarzysta Shōji Kawamori oraz projektant postaci Haruhiko Mikimoto, byli kolegami z liceum Keio i podczas produkcji serialu wciąż studiowali na Uniwersytecie Keio.
Do produkcji trafiło wielu młodych twórców-fanów bez wcześniejszego doświadczenia zawodowego: Hiroyuki Yamaga zadebiutował tu jako reżyser odcinków, a Hideaki Anno, Mahiro Maeda i Yoshiyuki Sadamoto pracowali jako animatorzy rysunków kluczowych.
Piosenkarka Mari Iijima, która użyczyła głosu Lynn Minmay i śpiewała utwory w serialu, została wybrana na castingu, gdy czekała na swój debiut muzyczny; po zakończeniu serii rzeczywiście zadebiutowała jako autorka piosenek.
Presja czasowa i eksperymentalne podejście do animacji doprowadziły do poważnych problemów produkcyjnych – w odcinku 11 „First Contact” nie zdążono dokończyć animacji i wyemitowano wersję złożoną głównie z rysunków kluczowych, co krytycy nazwali „bardziej teatrem obrazkowym niż animacją”.
Część zleceń animacji trafiła do koreańskiego studia oznaczanego jako „Star Pro”, którego jakość rysunku była bardzo niska i nie zdążono jej poprawić przed emisją, co powodowało wyraźne różnice jakości między odcinkami z dobrą i słabą animacją.
W odcinku 27 „Ai wa Nagareru” młody wówczas Hideaki Anno spędził trzy miesiące na narysowaniu jednego ujęcia przedstawiającego startujący mecha Destroid Monster przebijający podłogę hangaru, mimo że maszyna pierwotnie nie była zaprojektowana do chodzenia na ekranie.
Serial miał być pierwotnie krótszy (39, a potem 23 odcinki), ale ze względu na sukces sprzedaży zabawek i pozytywny odbiór widzów przedłużono go najpierw do 23, a następnie ostatecznie do 36 odcinków, co wymusiło dopisanie zupełnie nowej fabuły rozgrywającej się dwa lata później.
Skrócenie serii do 23 odcinków w trakcie produkcji zmusiło twórców do wycięcia wszystkich scen z udziałem tajemniczej frakcji obcych zwanej „Armią Nadzorczą”, przez co pojawia się ona w fabule tylko jako wzmianka, nigdy pokazana na ekranie.
Autorem muzyki, w tym utworów tytułowych i piosenek Lynn Minmay, był kompozytor Kentarō Haneda, który prowadził także własną orkiestrę „Healthy Wing Orchestra” i za tę pracę otrzymał nagrodę muzyczną na pierwszym Japan Anime Grand Prix.
Nazwa eskadry pokazowej „Angel Birds” to połączenie nazw dwóch prawdziwych amerykańskich zespołów akrobacyjnych – marynarki wojennej „Blue Angels” i sił powietrznych „Thunderbirds”.
Nazwa wrogiej frakcji „Armia Nadzorcza” pochodzi z powieści A. Bertrama Chandlera z cyklu „Rim World”, w której występowała podobna „Kosmiczna Armia Nadzorcza”.
Mimo emisji w niekorzystnym niedzielnym paśmie o niskiej oglądalności (średnio 6,4%), serial odniósł ogromny sukces na rynku wideo – film kinowy „Macross: Czy Wciąż Pamiętasz Miłość?” zdobył w 1984 roku pierwsze miejsce w rocznym rankingu sprzedaży wideo Oricon, a rekord ten pobił dopiero „Kiki's Delivery Service” w 1991 roku.
Projekt myśliwca Valkyrie – rewolucyjna koncepcja błyskawicznej transformacji z samolotu przypominającego F-14 Tomcat w robota – wywarł silny wpływ na kolejne serie robotów, a niektórzy publicyści twierdzą wręcz, że scены walk Valkyrie zainspirowały powstanie filmu „Top Gun”.
Zwrot „otaku” jako forma zwracania się do drugiej osoby, używana przez część młodych twórców serialu, została włożona w usta postaci Macrossa, co przyczyniło się do rozpowszechnienia tego słowa wśród fanów anime, choć sam Shōji Kawamori twierdził, że słowo to było już wcześniej używane przez starsze pokolenie twórców.
