No One Could Live Here

Projekt serialu narodził się w 1998 roku dzięki Albertowi Caballero i Iñakiemu Ariztimuño, którzy poznali się przy programie rozrywkowym Mira quien viene esta noche i wpadli na pomysł osadzenia komedii we wspólnocie sąsiedzkiej, inspirując się sukcesem filmu La comunidad z 2000 roku.

Twórcy przez pięć lat szukali stacji telewizyjnej gotowej przyjąć projekt, aż dyrektor programowy Antena 3 José Ángel Rodero przeczytał scenariusz podczas lotu do Buenos Aires i bardzo się z niego śmiał, co przesądziło o zielonym świetle dla produkcji.

Serial czerpie inspirację z hiszpańskich komedii filmowych 'Venta por pisos' (1972) i 'Madrid, Costa Fleming' (1976), a jego komediowe korzenie sięgają komiksu 13, Rue del Percebe Francisco Ibáñeza z lat 60.

Stacja Antena 3 początkowo sprzeciwiała się postaci homoseksualnego Mauriego, uznając go za zbyt jaskrawą karykaturę, mimo że twórcy od początku chcieli mieć w obsadzie parę gejowską.

Postać lesbijki Bei stworzono dopiero po odejściu aktora Adrii Collado, aby pokazać we wspólnocie wszystkie możliwe typy rodzin, a po uchwaleniu ustawy o tożsamości płciowej dodano także postać transseksualną, Raquel Heredia.

Zdjęcia rozpoczęły się w czerwcu 2003 roku w hali przemysłowej o powierzchni 2000 metrów kwadratowych w Moraleja de Enmedio pod Madrytem, którą przez pewien czas dzielono z ekipą serialu A tortas con la vida.

Podczas produkcji doszło do pożaru, który zniszczył jedną czwartą hali wykorzystywanej do przechowywania kostiumów serialu.

Niektóre odcinki kręcono w plenerze, m.in. w parku Terra Mítica, Gran Hotel Bali, Hotel Zouk oraz w różnych lokalizacjach na Lanzarote.

Scenarzysta Iñaki Ariztimuño rozmawiał z zarządcami nieruchomości, odwiedzał kancelarie prawne i słuchał opowieści przyjaciół o problemach sąsiedzkich, a niektórzy aktorzy, jak Fernando Tejero, Loles León i Laura Pamplona, mieszkający we wspólnotach mieszkaniowych, podsuwali własne anegdoty jako inspirację do scenariuszy.

Motyw przewodni serialu wykonywała a cappella nieistniejąca już grupa Vocal Factory, która czasem tworzyła też muzyczne interludia nawiązujące tekstem do fabuły danego odcinka.

Najchętniej oglądany odcinek, 'Érase un famoso', zgromadził ponad 8,3 miliona widzów i 43,1% udziału w oglądalności, a serial w szczytowym momencie oglądało nawet ponad 10 milionów Hiszpanów.

Twórca serialu Alberto Caballero przyznał, że ostatnie trzynaście odcinków było zbędnych, ponieważ cała ekipa była już bardzo zmęczona pod koniec produkcji.

Aktor Fernando Tejero stwierdził, że serial 'zginął z powodu złego traktowania' przez stację, ponieważ scenarzyści (było ich tylko dwóch) nie nadążali z pisaniem, przez co aktorzy nie mieli czasu na naukę tekstu, a Elio González mówił o pracy trwającej nawet 21 godzin dziennie.

Loles León opuściła obsadę oficjalnie z powodu wyczerpującego tempa pracy, choć krążyła fałszywa plotka o sporze finansowym; dodatkowo zirytował ją fakt użycia dublerki i próbek jej wcześniej nagranego głosu w pierwszym odcinku czwartego sezonu.

Antonio Dorado pozwał producenta José Luisa Moreno o plagiat, twierdząc że serial skopiował jego projekt 'La portera'; sprawa sądowa pozostała nierozstrzygnięta po tym, jak ujawniono sprzeczne dokumenty dotyczące praw autorskich.