Lost in Space

Serial powstał jako kontynuacja sukcesu Voyage to the Bottom of the Sea Irwina Allena, a jego koncepcję szybko sprzedano stacji CBS w 1965 roku. Tytuł zmieniono z pierwotnie planowanego, ponieważ istniał już komiks Space Family Robinson wydawany przez Gold Key, co doprowadziło nawet do procesu sądowego przeciwko Allenowi i CBS.

Nakręcono nieemitowany odcinek pilotażowy pt. „No Place to Hide”, w którym statek nazywał się Gemini 12, a rodzina Robinsonów miała odbyć 98-letnią podróż bez żadnych konfliktów wewnętrznych. Postać doktora Smitha i Robota dodano dopiero po zamówieniu serialu przez CBS, a statek przemianowano na Jupiter 2.

Jonathan Harris, mimo że był stałym członkiem obsady, w czołówce każdego odcinka figurował jako „special guest star”. Twórcy planowali, że jego postać Dr. Smitha zniknie po kilku pierwszych odcinkach, lecz aktor sam przepisywał swoje kwestie i grał w coraz bardziej ekstrawaganckim stylu, dzięki czemu Smith stał się centralną postacią serialu.

Aktor Guy Williams był rozgoryczony rosnącą „kampową” konwencją serialu w 2. i 3. sezonie, skupioną na wybrykach Dr. Smitha, i po zakończeniu produkcji przeszedł na emeryturę aktorską, przenosząc się do Argentyny.

Rekwizyty i kostiumy potworów były regularnie wykorzystywane wymiennie z innym serialem Irwina Allena, Voyage to the Bottom of the Sea – na przykład kostium morskiego potwora po przemalowaniu służył jako kosmiczny stwór i odwrotnie.

Pojazd „Chariot” używany przez ekipę na planetach był w rzeczywistości zaadaptowanym pojazdem gąsienicowym Thiokol Snowcat Spryte z silnikiem Forda o pojemności 170 cali sześciennych i mocy 101 KM.

Głównym powodem anulowania serialu po trzecim sezonie były rosnące koszty produkcji – koszt odcinka wzrósł z 130 980 dolarów w pierwszym sezonie do 164 788 dolarów w trzecim, a wnętrze Jupiter 2 było wówczas najdroższą scenografią telewizyjną, kosztującą 350 000 dolarów.

Odcinek trzeciego sezonu „The Great Vegetable Rebellion” z gadającą marchewką Tybo uznawany jest za jeden z najbardziej absurdalnych odcinków w historii telewizji; aktorka Marta Kristen wspominała, że Mark Goddard żartował, iż siedem lat treningu aktorskiego metodą Stanisławskiego doprowadziło go do rozmowy z marchewką.

Motyw muzyczny otwierający i zamykający serial skomponował John Williams, w napisach wymieniany jako „Johnny Williams”. Pierwszy sezon i pilot wykorzystywały też ponownie niesamowitą muzykę Bernarda Herrmanna ze „The Day the Earth Stood Still” (1951).

Kultowy okrzyk Robota „Danger, Will Robinson!” stał się później hasłem reklamowym filmu z 1998 roku, którego oficjalna strona internetowa nosiła adres www.dangerwillrobinson.com.

Podczas produkcji filmu z 1998 roku Jonathanowi Harrisowi zaproponowano cameo, ale nie jako Dr. Smitha (tę rolę zagrał Gary Oldman), lecz jako przywódcę organizacji Global Sedition – Harris odmówił, mówiąc „Gram Smitha albo nie gram wcale”.