Posterunek przy Hill Street

MTM Enterprises opracowała serial dla NBC, a szef sieci Brandon Tartikoff powierzył Steven'owi Bochco i Michael'owi Kozoll'owi jego napisanie, dając im niezwykową swobodę twórczą do innowacyjności w konwencjach dramatu telewizyjnego.

Serial został zainspirowany częściowo powieściami proceduralnymi o policji, takimi jak Cop Hater z 1956 roku autorstwa Eda McBain'a, i został opisany jako 'Barney Miller na powietrzu'; reżyser Robert Butler czerpał również z dokumentu z 1977 roku The Police Tapes, który używał kamer przenośnych do śledzenia policji na Południowym Bronksie.

Barbara Bosson, która była zamężna za Steven'em Bochco, wpadła na pomysł strukturyzacji serialu na cykle opowiadań czterech lub pięcioodcinkowych.

Pilot został wyprodukowany w 1980 roku, ale celowo wstrzymano go do emisji jako zamiennika w połowie sezonu w styczniu 1981 roku, zamiast konkurować z premierami jesieni 1980.

Choć serial był nagywany głównie w Los Angeles (na planie i w obecnym CBS Studio Center w Studio City), opening, closing i ujęcia przejściowe serialu zostały sfilmowane w Chicago, a miasto zostało celowo pozostawione bez nazwy, miało być hybrydą Chicago, Buffalo i Pittsburgh, częściowo zainspirowane wspomnieniami Bochco z rundy Hill District w Pittsburgh z czasów college'u.

Producenci celowo zaciemniili wskazówki dotyczące lokalizacji serialu, takie jak ukrycie, czy litery telewizyjnej stacji lokalnej zaczynały się od 'W' czy 'K', choć niektóre niespójności prześlizgnęły się, w tym widoczne butelki piwa Coors (niedystrybuowane na wschód od Mississippi do 1986), znak Los Angeles Street, tablice rejestracyjne z Kalifornii na ciężarówkach i flaga stanowa Illinois w scenie na sali sądowej.

Fraza z tytułu serialu jest wypowiadana tylko raz w całym serialu przez detektywa Emila Schneider'a w odcinku pierwszego sezonu 'Gator Bait', wypowiedziana w tonie drwiny o dwóch funkcjonariuszach, którzy jego zdaniem poza głową.

W pierwotnym zakończeniu pierwszego sezonu oficer Joe Coffey miał zostać zabity w strzelaniu podczas postoju pojazdu, ale producenci zdecydowali się zachować postać przy życiu i ponownie montowali scenę, aby pokazać, że jest tylko poważnie ranny; ostatecznie został zabity w szóstym sezonie.

Pomimo świetnych recenzji, serial miał marną oglądalność w pierwszym sezonie, zajmując 87. miejsce z 96 programów i stając się najniżej ocenianym programem odnowianym na drugi sezon w tamtym czasie, początkowo zamówionym na tylko 10 kolejnych odcinków, zanim później zatwierdzono pełne zamówienie.

Dennis Franz grał dwie różne postaci w serialu: skorumpowanego detektywa Sal Benedetto w kilku odcinkach trzeciego sezonu, a później zwykłą postać porucznika Norman'a Buntz'a od szóstego sezonu, przy czym obie postaci były zaprojektowane jako doppelgänger'owie.

Na ceremonii Emmy, na której Betty Thomas wygrała Outstanding Supporting Actress, prywaciarz Barry Bremen ('The Great Imposter') wbiegł na scenę, twierdząc, że Thomas nie mogła się pojawić, sam przyjął nagrodę i wyszedł, zanim Thomas powróciła, aby wygłosić swoją przemowę po przerwie reklamowej.

Muzyka tytułowa serialu została skomponowana przez Mike'a Post'a z udziałem Larry'ego Carlton'a na gitarze, i stała się prawdziwym hitem, osiągając #10 na liście Billboard Hot 100 w listopadzie 1981 roku i zdobywając Grammy Award za Best Pop Instrumental Performance.

Odcinek Simpsonów 'The Springfield Connection' oddaje hołd serialowi, łącząc muzykę tytułową Simpsonów i Hill Street Blues, a videoclip południowej rockowej grupy 38 Special do 'Back Where You Belong' jest czułym hołdem, który otwiera się sceną apelu echującą format serialu.