China, IL

Serial powstał najpierw jako czteroczęściowy serial internetowy publikowany w 2008 roku na nieistniejącej już stronie komediowej Adult Swim, Super Deluxe, zanim przekształcił się w pełnoprawny serial telewizyjny.

Brad Neely stworzył postacie China, IL z myślą, że mają współistnieć w tym samym uniwersum co jego wcześniejsze animacje dla Super Deluxe, I Am Baby Cakes i The Professor Brothers, powstałe w 2006 roku.

Neely ręcznie narysował cztery odcinki oryginalnego serialu internetowego we własnym mieszkaniu w Austin w Teksasie.

Cztery internetowe odcinki połączono w 11-minutowy specjalny odcinek telewizyjny 'China, IL: The Funeral', wyemitowany 25 maja 2008 roku, choć producent wykonawczy Daniel Weidenfeld przyznał, że sam w sobie nigdy nie sprawdziłby się jako regularny serial.

Głównym źródłem inspiracji dla fabuły serialu był brak własnych doświadczeń akademickich Brada Neely'ego oraz jego dzieciństwo spędzone w Arkansas, co według niego uczyniło uczelnię 'China' dziwaczną i interesującą, bo jego wiedza o życiu studenckim była niepełna.

Odcinek drugiego sezonu 'The Diamond Castle' parodiuje odcinek 'The Other Woman' serialu Mad Men, mimo że Neely przyznał, iż nigdy go nie oglądał - zespół celowo wykorzystywał jego niewiedzę jako źródło żartów.

Od drugiego sezonu czas trwania odcinków podwoił się z 11 do 22 minut na życzenie stacji, co zmusiło twórców do przebudowania stylu opowiadania historii.

Brooke Hogan dołączyła do obsady dzięki rekomendacji swojego ojca, Hulka Hogana, który użyczył głosu postaci Dziekana.

Brad Neely osobiście użycza głosu trzem głównym postaciom - Steve'owi Smithowi, Frankowi Smithowi i Markowi 'Baby' Cakesowi - co według producenta Weidenfelda znacznie przyspiesza produkcję, ponieważ nie trzeba czekać na grafik innych aktorów.

Stacja zmusiła twórców do usunięcia palenia papierosów z serialu - postać Jacka Falgota miała pierwotnie palić papierosa w każdej scenie, ale na żądanie sieci zamieniono go na lizaka.

Neely rysował każdą klatkę animacji ręcznie na papierze i skanował ją do komputera nie z powodów artystycznych, lecz z braku umiejętności animatorskich i innych możliwości technicznych.

Reżyser animacji Mike L. Mayfield dodał postaciom źrenice, co według Weidenfelda rozczarowało część fanów przyzwyczajonych do oryginalnego stylu bez źrenic przypominającego Little Orphan Annie.

Twórcy zaplanowali ponad 50 piosenek na drugi sezon, a finał trzeciego sezonu stał się w pełni muzycznym odcinkiem, o czym Neely i Weidenfeld mówili jako o swoim od dawna planowanym pomyśle inspirowanym stylem musicalu The Music Man.

Premiera drugiego sezonu przyciągnęła 1,285 miliona widzów, co oznaczało dwucyfrowy procentowy wzrost oglądalności w porównaniu z premierą pierwszego sezonu.