Na południe od Brazos

Miniserial powstał na podstawie powieści Larry'ego McMurtry'ego z 1985 roku, która z kolei bazowała na niezrealizowanym scenariuszu napisanym przez McMurtry'ego i Petera Bogdanovicha.

Większość hollywoodzkich studiów początkowo nie była zainteresowana prawami do powieści – ostatecznie wykupiła je Motown Productions kierowana przez Suzanne de Passe, a serial dla CBS sfinansowała firma Roberta Halmi.

Rolę Woodrowa Calla oferowano kolejno czterem aktorom – Charlesowi Bronsonowi, Robertowi Duvallowi, Jamesowi Garnerowi i Jonowi Voightowi – zanim trafiła do Tommy'ego Lee Jonesa; Garner musiał zrezygnować z powodu złego stanu zdrowia.

Robert Duvall odmówił roli Calla, twierdząc, że grał już podobny typ postaci, i poprosił zamiast tego o rolę Gusa.

Charles Bronson zgodził się zagrać Blue Ducka, ale jego kontrakt z Cannon Films zobowiązywał go do nakręcenia innego filmu dla tej wytwórni, więc ostatecznie nie mógł wystąpić.

Robert Duvall, który miał prawo zatwierdzenia reżysera, zgodził się na Simona Wincera, ponieważ był fanem niektórych jego wcześniejszych filmów.

Serial kręcono częściowo w Alamo Village – plenerze zbudowanym pierwotnie na potrzeby filmu Johna Wayne'a 'Alamo' z 1960 roku.

Większość zdjęć powstała na ranczu Moody Ranch, siedem mil na południe od Del Rio w Teksasie, a produkcja trwała 90 dni; wykorzystywano prawdziwe konie z rancza dla autentyczności.

Tommy Lee Jones i Robert Duvall wykonywali większość kaskaderskich scen samodzielnie, z wyjątkiem jednej sceny, w której Duvall musiał jechać konno w środku stada bizonów.

Muzykę skomponował i dyrygował Basil Poledouris – była to jego pierwsza ścieżka dźwiękowa do westernu i pierwsza z pięciu współprac z reżyserem Simonem Wincerem.

Premierowy odcinek z 5 lutego 1989 roku zdobył najwyższy wynik oglądalności Nielsena tego sezonu dla filmu lub miniserialu, wyprzedzając m.in. pierwszy odcinek dużo bardziej rozbudowanego serialu 'War and Remembrance'.

Miniserial otrzymał 18 nominacji do nagród Emmy i zdobył siedem statuetek, w tym za najlepszą reżyserię miniserialu dla Simona Wincera, a także dwie Złote Globy.