Freakazoid!

Bruce Timm zamierzał stworzyć poważny serial przygodowo-superheroiczny z komediowym zabarwieniem, przypominający raczej Spider-Mana, lecz producent wykonawczy Steven Spielberg zażądał, aby serial był czystą komedią.

Timm sam przyznał, że 'zbiegł' z projektu na wczesnym etapie, ponieważ nie czuł się twórcą komedii i pozwolił, by jego zespół dokończył serial w bardziej komediowej formie.

Po odejściu Timma serial został od nowa rozwinięty przez Toma Rueggera, który wykorzystał niektóre projekty i koncepcje Timma, choć show było 'radykalnie zmienione', by bardziej przypominało gust Spielberga.

Casting głównej postaci był trudny – mimo licznych przesłuchań nie znaleziono odpowiedniego aktora, dopóki scenarzysta Paul Rugg sam nie zademonstrował głosu na sesji nagraniowej i ostatecznie sam otrzymał tę rolę.

Serial i jego tytułowy bohater byli krytykowani za plagiat komiksu Madman autorstwa Mike'a Allreda – twórca Bruce Timm sam przyznał, że komiks był bezpośrednią inspiracją, którą otwierano i przeglądano podczas tworzenia show.

Allred napisał list do Stevena Spielberga informując go, że produkcja jest bezpośrednim zapożyczeniem z jego twórczości, lecz nigdy nie otrzymał odpowiedzi.

Postać Mo-Rona zmieniono na Bo-Ron, by uspokoić cenzorów sieci telewizyjnej, którzy obawiali się, że słowo 'moron' może być obraźliwe.

Kompozytor Richard Stone wraz z autorem tekstów Tomem Rueggerem zdobyli nagrodę Daytime Emmy za motyw tytułowy serialu w 1996 roku.

Serial początkowo miał słabą oglądalność z powodu częstych zmian pory emisji oraz przyciągania widzów starszych niż zakładana grupa docelowa, jednak powtórki na Cartoon Network uczyniły go kultowym hitem.

Warner Bros. rozważało kontynuację serialu o trzeci sezon, lecz uznano to za zbyt kosztowne.

W odcinku 'Normadeus' cały epizod zbudowano wokół prawdziwego cieśli Norma Abrama, który wystąpił jako sam siebie.

Postać Emmitta Nervenda nie miała żadnej fabularnej funkcji poza tym, że widzowie mogli go wyszukiwać w tle odcinków, a liczba jego pojawień była ogłaszana w napisach końcowych, w stylu zabawy 'Where's Waldo'.