Mission: Impossible

Kluczową inspiracją dla twórcy Bruce'a Gellera był film Topkapi (1964) Julesa Dassina, znany z metodycznego pokazania skomplikowanego skoku – Geller przeniósł ten styl na agentów zamiast przestępców, zachowując oszczędne dialogi i muzykę podkreślającą napięcie.

Producentów serialu pozwano o plagiat twórcy krótkotrwałego serialu NBC „21 Beacon Street”; sprawa zakończyła się ugodą pozasądową, choć Geller twierdził, że nigdy nie widział tamtego serialu.

Scenarzysta William Read Woodfield był fanem książki „The Big Con” Davida Maurera o oszustach z 1940 roku i wiele odcinków serii przypomina opisane w niej techniki kanciarskie.

Steven Hill, grający pierwszego lidera IMF Dana Briggsa, jako ortodoksyjny Żyd musiał kończyć pracę w piątki przed zachodem słońca, co powodowało poważne problemy produkcyjne i doprowadziło do przekręcenia jednego odcinka bez jego udziału.

Hill został zastąpiony bez oficjalnego wyjaśnienia w drugim sezonie przez Petera Gravesa jako Jima Phelpsa, który pozostał liderem zespołu do końca oryginalnej serii oraz w wznowieniu z lat 1988–1990.

Martin Landau i Barbara Bain, którzy grali Rollina Handa i Cinnamon Carter, byli małżeństwem w prawdziwym życiu; Landau pierwotnie miał być jedynie gościnnie występującym aktorem, ale ostatecznie dołączył na stałe, by wypełnić luki po nieobecnościach Hilla.

Scena z samozniszczającą się taśmą była pierwotnie realizowana poprzez nakładanie przez Briggsa chemikaliów i dmuchanie na taśmę, lecz metodę tę porzucono ze względu na koszty, zastępując ją efektem dymu wtłaczanego przez magnetofon.

Aby zaoszczędzić na produkcji, całe sezony scen z taśmą nagrywano naraz przed realizacją pozostałych odcinków, a ekipa i obsada nie wiedzieli, która scena trafi do którego odcinka aż do emisji; niektóre sceny z taśmą były wykorzystywane w kilku różnych odcinkach.

Wnętrze mieszkania lidera IMF utrzymane było w czarno-białej kolorystyce mimo kręcenia serialu w kolorze; Steven Hill zaproponował umieszczenie na ścianie amerykańskiej flagi, ale Bruce Geller odrzucił ten pomysł, by zachować spójną stylistykę.

Słynny motyw przewodni skomponował argentyński kompozytor Lalo Schifrin w nietypowym metrum 5/4; sam żartował, że napisał go „dla ludzi z kosmosu, którzy mają pięć nóg”, bo zwykła muzyka jest w metrum 2/4 lub 4/4, bo ludzie tańczą na dwóch nogach.

Rytm głównego tematu odpowiada kodowi Morse'a liter „M.I.” (dwie kreski i dwie kropki), co było celowym zabiegiem kompozytorskim.

Nazwiskiem twórcy serialu nazwano fikcyjny, celowo błędny język słowiańskopodobny używany w napisach i tabliczkach (np. „poliiçia”), zwany przez ekipę „Gellerese” – miał być czytelny dla widzów nieznających języków słowiańskich i pełnić funkcję komicznego akcentu.

Serial zdobył 10 nagród Emmy (w tym dwie za najlepszy serial dramatyczny) oraz trzy Złote Globy, a przez ponad 35 lat posiadał rekord największej liczby odcinków (171) wśród anglojęzycznych seriali szpiegowskich, dopóki nie pobił go serial „24” w 2010 roku.

W 1996 roku członkowie zespołu U2, Larry Mullen Jr. i Adam Clayton, nagrali elektroniczną, taneczną wersję motywu przewodniego z okazji premiery pierwszego filmu kinowego „Mission: Impossible”; singiel odniósł sukces i był nominowany do nagrody Grammy.